குழந்தை வீடு (சிறுகதை)

நந்தியாவட்டையும் செம்பருத்தியும் இன்னும் பெயர் தெரியாத பகட்டான பூக்கள் நிறைந்த மரங்களால் எப்போதும் நிழலும் குளிர்ச்சியும் நிறைந்த அந்த தெரு. உதிர்ந்த பூக்களே குப்பைகள். அதையும் அகற்றி விட்டு அனுதினமும் தெருவைக் கழுவும் மாநகராட்சி நிர்வாகம். பெரும் வசதியான மக்கள் மட்டுமே வாழும் அந்த பகுதியில் இருந்த அந்த சிறிய வீடு அனைவருக்கும் ஆச்சரியத்தை வரவழைக்கும். மழைக்காலத்தில் பெரிய மரத்தின் கீழே முளைத்த வெள்ளைக்காளான் மாதிரி தென்படும் வீட்டில் இருந்தவர்கள் அம்மா மகள் என இரண்டே பேர்.

அம்புஜத்தின் மகள் வைதேகிக்கு வயது இருப்பதேழு என்றாலும் அம்மாவுக்கு குழந்தை தான். கொழந்தே...கொழந்தே என்று அம்புஜம் காலையிலும் மாலையிலும் மூச்சுக்கு மூச்சு அழைக்கும் ஒலி அண்டை வீட்டுக்காரர்களுக்கு சிரிப்பை வரவழைக்கும்.

வெயில் காலத்தில் மொட்டைமாடியில் தான் அம்மாவும் மகளும் படுப்பார்கள். வானத்து நட்சத்திரங்களை ஆராய்ந்த படியே மகள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லுவாள் அம்புஜம். அம்புஜத்திற்கு உறக்கம் பெரிய வரம். அருகில் வெடிகுண்டே வெடித்தாலும் ''கொழந்தே..ஏதோ தீயிற வாடை வருது...அடுப்பை அமத்திட்டேனானு பாரு'' என்பாள் அதுவும் அரைமணி நேரம் கழித்து.

''எப்படிமா...ஒன்னால இப்படி தூங்க முடியறது?''

''தெரியலைடி கொழந்த....சின்ன வயசிலேயே பெத்தவா போய்ச்சேர்ந்துட்டா...அப்புறம் உறவுக்காரா வீட்டில் தான் வேலை பார்த்து காலத்தை ஓட்டினேன். காலையிலிருந்து ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாது வேலை...வீட்டை பெருக்கி  பாத்திரம் துலக்கி துணிமணி துவைச்சு ஒலர்த்தி அப்புறமா அதை மடிச்சு வைக்கணும்...இதுக்கு இடையிலே கறிகாய் நறுக்கணும்...வக்கீல் மாமாவை பார்க்க வர்றவாளுக்கு காஃபி போட்டுக் கொடுக்கணும்...அந்த வயசுக்கு அது அதிகம்டி கொழந்த...ஒரே ஆறுதல் வக்கீல் மாமாவோட அப்பாகிட்ட் பிரபந்தம் சொல்லிக்க வர்றவாளோட சேர்ந்து நானும் பிரபந்தம் கத்துண்டேன். ஆண்டாளும் பெரியாழ்வாரும் எனக்கு ரொம்ப இஷ்டம். என்னை ஆண்டாளோட கரைச்சுண்டேன்...அவளுக்கும் அம்மா அப்பா கிடையாது. எனக்கும் கிடையாது. ரெண்டு பேருக்கும் ஒத்து போய்டுத்து. என்னவோடா கொழந்த...என் காலமும் ஓடிடுத்து. எனக்கு வேறெதுவுமே தெரியாதுடி கொழந்தே...கிழக்கே மேற்கே ஆண்டாள்...வடக்கே தெற்கே என் பொண்ணு...அவ்வளவு தான் என்னோட ஒலகம். ஒனக்கு கல்யாணம் காட்சி நடந்து கொழந்தைக பொறந்தா அப்பறமா அது தான் என் ஒலகம்''.

அதுபோலவே, தூரத்து சொந்தக்காரனான அண்ணன் ஒருவனிடம் கையில் காலில் விழுந்து கல்யாணம் பேசி திருக்கருக்காவூர் கர்ப்ப ரட்சாம்பிகை கோயிலில் வெறும் இருபது நபர்களோடு விசேசம் எளிமையாக முடிந்தது. மானசீகமாக அம்பாளை வேண்டினாள் '' தாயே அபிராமி, என் கொழந்தைக்கு ஒரு கஸ்டமும் வரப்டாது. உனக்கு படிபூஜை செஞ்சு நெய் வாங்கி கொழந்தை பொறந்த பிறகு துலாபாரம் கொடுக்க வசதி எதுவும் கிடையாது.  இந்த அபலையோட கண்ணீரை மட்டும் காணிக்கையா வாங்கின்டு அவளை என்னென்னைக்கும் காப்பாற்றணும்''

மகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு உறவினர்களோடு காரில் சென்னை வந்தாள். மறுநாள் இரவு கிளம்பி சென்னைக்கு இருவரும் மறுவீடு வருவதாக ஏற்பாடு. இத்தனை ஆண்டுகளில் முதல்முறையாக மகளை பிரிந்து வந்ததை அம்புஜத்தால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. வைதேகி தனியார் நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கிறாள். மாப்பிள்ளை சென்னையில் தனியார் நிறுவனத்தில் க்ளார்க் உத்தியோகம். தைரியமான பெண் தான். ஆனால் அம்புஜத்திற்கு குழந்தை தான். ஆனால் தெரியாத ஆம்படையானோடு அவள் என்ன செய்வாள்?

மகள் மறுவீடு வருகிறாள் என்று காலை அம்புஜம் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

காலை ஏழரை மணிக்கு புது ஜோடி இருவரும் நுழைந்த போது வழக்கமான மகிழ்ச்சி தென்படவில்லை. சரி, பயணக் கலைப்பாக இருக்கும் என்று நினைத்து மருமகனிடம்  மிக பவ்யமாக ''வாங்க...காஃபி சாப்பிடுறீங்களா..இல்லை குளிச்சிட்டு டிஃபன் சாப்பிடுறீங்களா...? '' வாஸ்தவத்தில் அவனிடம் அம்புஜத்திற்கு என்ன பேசுவது என்றே தெரியவில்லை. அவன் பதில் எதுவும் சொல்லாமல் குளிக்க சென்றான்.

வைதேகி '' எனக்கு காஃபி கொடும்மா...தலைவலிக்கறது....ராத்திரி ட்ரெயின்ல தூங்கவே இல்ல''

வைதேகியிடம் என்ன கேட்பது என்று கூட அம்புஜத்திற்கு தெரியவில்லை. இருவரும் பேசிக்கொள்ளாமல் இருந்தது அம்புஜத்திற்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அவன் குளித்து உடைமாற்றி வந்தான். வைதேகி குளிக்கச் சென்றாள். அம்புஜத்திற்கு ஒரே குழப்பம். இருவருக்கும் சேர்த்து உணவு பரிமாறுவதா அல்லது இவனுக்கு மட்டும் கொடுப்பதா...இருவருக்கும் மகிழ்ச்சி இல்லை என்பது மட்டும் தெரிந்தது. ஆனால் எங்கே எப்படி துவங்குவது என்று தெரியவில்லை.

அம்புஜமே பேச்சை துவக்கினாள் ''நீங்க சாப்டுறேளா இல்லனா வைதேகியும் வந்துடட்டுமா?''

அவனோ ''இதோ பாருங்க மாமி, என் தோப்பனார் சொன்னாரேன்னுட்டு தான் நான் கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சேன். உங்களுக்கு தெரியாதது இல்ல..ஒரு ஆம்பளை ஒரு பொம்மானாட்டியோட தான் குடித்தனம் பண்ண முடியும். ஒரு ஆம்பளை ஒரு ஆம்பளையோட குடித்தனம் பண்ண முடியாது...உங்க பொண்ணு பொம்பளையே இல்லை...நான் வர்றேன்....'' என்ற சொன்னவன் அம்புஜத்தின் பதிலைக்கூட எதிர்பாராமல் செருப்பை மாட்டிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

அவனை எப்படி தடுத்து நிறுத்துவது? வெளியே போற ஆம்பளையை எங்கே போறன்னு கேட்கலாமா கூடாதா...என்ற அம்புஜத்தின் ஆராய்ச்சி முடிவதற்குள் அவன் அந்த பிராந்தியத்திலிருந்தே வெளியேறி இருந்தான்.

வைதேகி குளித்துவிட்டு ஈரத்துண்டை தலையில் சுற்றியவாறு வந்தவள் ''காலைல டிபனுக்கு என்ன பன்னின ?'' என்றாளே ஒழிய புருசன் வீட்டில் இல்லாததைப் பற்றி கேட்கவே இல்லை.

''ஏய் என்னடி இது உன் ஆம்படையான் அவன் பாட்டுக்கு செருப்பை மாட்டிண்டு கிளம்புறான். கேட்டா ஒம்பொண்ணு பொம்பளயே கிடையாதுங்கறான்''

''விடும்மா...அவன் ஆம்பளையே  கிடையாது...பொம்பளை..விட்டுத்தள்ளு

....இன்னைக்கு என்ன டிஃபன் ?''

''என்னடி இது அவனைக் கேட்டா நீ  ஒரு ஆம்பளைங்கறான்...உன்னை கேட்டா அவன் ஒரு பொம்பளங்கற...என்ன எழவுடி இது? எனக்கு ஒரு மண்ணும் புரியலை''

''புரியலன்னா வாயை மூடிண்டு பேசாம இரு....நீயெல்லாம் எப்படி ஒரு பிள்ளையை பெத்தே?''

அம்புஜம் நிலைகுலைந்து போனாள்.

''எனக்கு எதுவுமே தெரியாதுடி கொழந்தே...ஒண்ணுமே தெரியாது...பதினாறு வயசு இருக்கும்...திடீர்னு ஒரு நாள் ஒனக்கு கல்யாணம்னு சொன்னா வக்கீல் மாமாவும் மாமியும்...அப்பவே ஒங்கப்பாவுக்கு 40 வயசு...அவரோட மூத்தாள் செத்துப் போய் பத்து வருசமா தனியா இருந்தவருக்கு ஒரு பிடிப்பு வேணும்னு என்னை கட்டி வச்சா...எனக்கு கல்யாணம் என்ன...அது எதுக்குனு ஒரு விவரமும் தெரியறதுக்கு முன்னாடியே நீ பொறந்துட்டே...!

''அ...ம்மா....இது ரேப்...மா...ப்ளடி யூ ஹேவ் பீன் ரேப்ட்...அது கூட ஒனக்கு தெரியலையா....''

எனக்கு இன்னவரைக்கும் தெரியாதுடி கொழந்தே....சத்தியமா தெரியாது...ஒரு பொம்மனாட்டியோட ஆசைகள் எப்படி இருக்கும்...உணர்ச்சிகள் எப்படி இருக்கும்னு சத்தியமா தெரியவே தெரியாது...பதினாறு வயதில பட்டுப்போன இந்த மரத்தில ஒரு துளிரும் விடல....எனக்கு தெரிஞ்சது எல்லாம் நீயும் ஆண்டாளும் மட்டும் தான்...இந்த லோகத்தில வாழ்றதுக்கு இதைவிட்டா வேறு எதுவும் வேணுமா கூட எனக்கு சரியாத் தெரியலை... ;;. கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டும் மூக்கை சிந்தி தனது சேலைதலைப்பால் துடைத்துக்கொண்டே உடைந்த குரலில் '' நீ பொறந்த மூணே நாள்ல உங்கப்பா ஆபிஸ்ல வேலை பாக்குறவளை கூட்டிட்டு டெல்லியோ பம்பாயோ ஓடிப்போய்ட்டார்...வாழ வழியில்லாம நின்னவள ஒங்கப்பா வேலை பாக்குற ஆபிசுக்கே கூட்டிட்டு போய் நின்னாரு வக்கீல் மாமா...! நல்ல மனசு படைச்சவா அந்த ஆபிசுல எனக்கு கூட்டிபெருக்குற வேலை கொடுத்தா...நான் போடுற காஃபி பிடிச்சு போய் மூணு வேளை காஃபி போட்டு கொடுக்குற வேலையும் கிடைச்சது..வக்கீல் ஆத்துல இருந்து என்னை யாருமே பார்க்க வரலை...பதினாறு வயசு கைல கொழந்தை...நிர்க்கதியா நின்னேன்..ஆனால் ஆண்டாள் துணையிருக்கானு நின்னேன்...நீயோ நல்ல சமர்த்து...அழவே மாட்டாய்....ஆபீசுக்கு பக்கத்துல இருக்கிற ஆனந்தா ஸ்கூல்ல படிக்க வச்சேன்...அங்கே வேலை பார்த்த முஸ்லீம் பொம்மனாட்டி தான் என் வீட்டுக்கு பக்கத்துல இடம் இருக்கு வீடு கட்டிக்கோனு இந்த நானூறு சதுர அடி இடத்தை வெறும் ஒன்னரை லட்சத்துக்கு கொடுத்தா...நாற்பதாயிரத்துல வீடு கட்டினோம்...உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா...வேலுச்சாமினு ஒரு கொத்தனார்...மாமி நீங்க வச்சிருக்குற பணத்துக்கு ஒத்தக்கல்லு சுவரு வச்சுதான் கட்டமுடியும். நான் கட்டித்தர்றேன் சொல்லி சல்லிசான செலவு கட்டித்தந்தார். மீதம் இருந்த சாமான்ல மாடில ஒரு ரூம் கட்டினார். பக்கத்தாத்து மாமரம் அதில் வெயில் விழாம பாத்துக்குச்சு...!''  கோர்வையாக இல்லாமல் தனக்கு தெரிந்து தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை மகளோடு முதல்முறையாக பகிர்ந்து கொண்டாள்.

''கல்யாணம் எவ்வளவு பெரிய கனவுனு ஆண்டாள்ட்ட தான் கேட்டுண்ண்டேனே ஒழிய அதை நான் அனுபவிச்சதில்லை;

இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாமெல்லாம்

வந்திருந்து என்னை மகட்பேசி மந்திரித்து

மந்திரக்கோடி உடுத்தி மணமாலை

அந்தரி சூட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ நான்.

அம்மாடியோவ்..எப்பேர்பட்ட கனவு அது....எனக்கும் அது வெறும் கனவு தான். என்னோட உணர்ச்சிகளும் ஆசைகளும் ஏதோ பெட்டிக்குள்ள வச்சு பூட்டின நவரத்தினங்கள் மாதிரி ஆயிட்டது.....எனக்கு எதுவுமே தெரியாதுடி கொழந்தே...!

அம்புஜத்தை ஆண்டாளிடம் இருந்து மீட்டாக வேண்டும். வைதேகி அந்த கேள்வியை தெரிந்து தான் தொடுத்தாள்.

முந்திரி தெரியும் இதென்னமா அந்தரி?

அந்தரின்னா நாத்தனாருனு அர்த்தம். சாட்சாத் அந்த பார்வதி தான் அது. அவ தானே நாராயணனுக்கு தங்கை...அவ தான் கல்யாணத்துல முகூர்த்த சேலை கட்டிவிடுறா...மாலை போடுறா....நமக்குன்னு யாரும் இல்லாததாலே உனக்கு நான் மாலை போட்டேன்..சேலை கட்டிவிட்டேன்...என் வாழ்க்கை மாதிரி உன் வாழ்க்கை ஆயிடக்கூடாதேனு ஆண்டாளை பிராத்தனை பண்ணிண்டே நான் தான் அதைச்செய்தேன்....!

''அம்மா...விட்டுத்தள்ளு இப்போ நமக்கென்ன கொறச்சல்...ஆம்பளை துணையில்லாம நீ வாழ்ந்த மாதிரி நான் வாழமுடியாதா?''

''என்னை மாதிரி நீ வாழ்ந்திடப்டாதுன்னு தானே இவ்வளவு பாடுபட்டேன்...இரு..இரு உன் மாமனார்கிட்ட பேசுறேன்....என்ன நினைச்சிண்டு இருக்கா இவாள்லாம்...ஆம்பளை இல்லாத வீடு...இல்லாதுபட்ட வீடுன்னா அவா இஸ்டத்துக்கு ஆடுவாளா...?

போன் போட்டு பேசினாள். அவளோட தூரத்து சொந்த அண்ணன் மழுப்பலாகவே பதில் சொன்னான். பின்பு  அம்புஜம் அழைக்கும் போதெல்லாம் அவன் குளித்துக் கொண்டிருந்தான். பத்து நாள் கழித்து மீண்டும் முயற்சி செய்தாள். அவனே போன் எடுத்து அவன் இல்லை என்றான். அடுத்த முறை போனை எடுக்கவே இல்லை. அனைத்தும் முடிந்தது.

இரவு மொட்டை மாடியில் அம்புஜமும் வைதேகியும் படுத்திருந்தனர்.

வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் விட்டு விட்டு பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தன. தூய வெள்ளை மேகங்கள் அவ்வப்போது முழு நிலவை மறைக்கவும் அதிலிருந்து விடுபட்டு நிலவு பீறிட்டு வெளியேறுவதுமாக ஒரு போட்டி நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது. சாம்பல் பூசிய மேகங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு வடிவத்தில் இருந்தன. ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பெயர் வைப்பது இருவருக்கும் பொழுதுபோக்கு. திடீரென்று வைதேகி கேட்டாள்.

''அம்மா...நீ எப்பவாச்சும் அழுதிருக்கியோ....?''

''இல்லையே  கொழந்த...அழுகுறதுனா என்ன...எதுக்கு அழணும்?''

''அழுகுறதுனா என்னவா...நான் அழுது கூட உனக்கு அழுகைன்னா என்னன்னு தெரியலையா?''

''குழந்தை அழுகுறது ஓரு பாஷைடா...கொழந்தை அதுக்கு பேசத்தெரியாது அதுனால கத்தறது...நீ அப்படி கத்தும் போது பால் கொடுப்பேன்...தூங்கிடுவ...அவ்வளவுதான்...உனக்கு சளி இருமல் காய்ச்சல்னு ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிண்டு அலைஞ்சதே இல்லையே...தடுப்பூசி போட கூட்டிண்டு போனேன்...அப்போ கூட நீ அழுததே இல்லை...!''

''அவ்ளோ தைரியமா உனக்கு..எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாம திருவாரூர் வக்கீலாத்துல இருந்து இந்த ஊருக்கு வந்து...அந்த வயசில எப்படிம்மா?''

''தெரியாதுடி கொழந்த...எனக்கு தெரியாது...ஓடுற ஆறுல மேலே மிதக்குற இலை மாதிரி என்னோட வாழ்க்கையை ஆண்டாள் கையில ஒப்படைச்சேன்..அவ அவளோட ஆம்படையாங்கிட்ட ஒப்படைச்சா...எனக்கு என்ன பயம்?''

''உன்னை நினைச்சா பிரமிப்பா இருக்கு....ஏன்மா முப்பத்துமுக்கோடி தேவர்கள்னு நீ சொல்றது கூட இதோ இந்த நட்சத்திரங்கள் தானோ...இதோ அங்கே தூரத்துல மஞ்சளா தெரியுற நட்சத்திரம் தான் ஆண்டாளோனு எனக்கு தோன்றது''

''நட்சத்திரம் மட்டுமில்லை...எல்லாமே ஆண்டாள் தான்...உனக்கு ஒன்னு தெரியுமா? நம்ம வைணவ சம்பிரதாயத்துல ''கிருஸ்ணபிரேமை''னு ஒரு வகை உண்டு...அதாவது இந்த உலகத்தில ஒரே ஆண் கிருஷ்ணன் தான்...மற்ற எல்லோருமே பொம்மனாட்டிக தான்...இந்த மரம் செடி கொடி பறவை விலங்கு நீ நான் மற்ற ஆம்பளைகள் எல்லாமே பொம்மனாட்டிகள் தான்...''

''ச்சே...எல்லோருமே பொம்மனாட்டி கிருஷ்ணன் ஒருத்தன் தான் ஆம்பளைன்னா என்ன இது சுத்த பேத்தலா இருக்கு''

''அப்படி இல்லைடி கொழந்தை...கிருஷ்ணனை ஆம்படையானா நினெச்சுண்டு அவன் நாமத்தை ஜெபம் பண்ணிண்டு அப்படியே அந்த பக்தில நம்மள நாமளே கரைச்சிண்டு அவனோட ஐக்கியமாய்டறது...கிருஷ்ணன் சாதாரண ஆம்பளையா அவன்....ஆண்டாள் அவனை ரௌத்திரம் கொண்ட யானைங்கறா...

வாய்நல்லார் நல்லம றையோதி மந்திரத்தால்

பாசிலை நாணல்ப டுத்துப்ப ரிதிவைத்து

காய்சின மாகளி றன்னானென் கைப்பற்றி

தீவலம் செய்யக்க னாக்கண்டேன் தோழீநான்!

சினம் கொண்ட களிறு....களிறுன்னா யானை...அப்போ எப்படி இருந்திருப்பான் கிருஷ்ணன்....ஐயோ இங்கே பாருடி கொழந்தை...எனக்கு அப்படியே புல்லரிச்சு போச்சு...கிருஷ்ணன் ஆண்டாள் கல்யாணம்...எப்படி இருந்திருக்கும்...ஒன்றல்ல ரெண்டல்ல...ஆயிரம் யானைகள் கூடி கிருஷ்ணனை வரவேற்குற அந்த காட்சி ஆண்டாளோட கனவுல தோன்றியது தானே...என்னை மாதிரி ஆண்டாளும் சிலிர்த்து போயிருப்பால்ல...கொழந்தை'''

வைதேகி தூக்கத்தில் இரண்டாம் சாமத்தை கடந்திருந்தாள். தூங்கிட்டியா கொழந்தை என்றவாறு அவளை போர்வையால் போர்த்தி இரு நிமிடங்கள் அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு அம்புஜமும் தூங்கினாள். தூக்கம் அம்புஜத்திற்கு பெரிய வரம்.

மறுநாள் வைதேகி குளித்துக்கொண்டிருக்கும் போது அவளது போன் தொடர்ந்து சிணுங்கியது. ஆங்கிலத்தில் மின்னிய பெயரை படிக்க அம்புஜத்தால் படிக்க இயலவில்லை. அம்புஜத்திற்கு எழுதப்படிக்க தெரியாது. பிரபந்தம் முழுக்க கேள்வி ஞானத்தால் சேகரித்தது. வைதேகி வந்ததும் சொன்னாள். போனை எடுத்து பெயரை பார்த்து உற்சாகமானாள் வைதேகி. சரளமாக ஆங்கிலத்தில் உரையாடினாள். பேசி முடித்துவிட்டு அம்புஜத்தை நோக்கி '' அம்மா, இன்னை ஒரு கெஸ்ட் நம்ம வீட்டுக்கு வரப் போறாரு..ராத்திரிக்கு பூரியும் உருளைக்கிழங்கு கறியும் பண்ணிடு...'' என்றாள்.

''என்னது வர்றா...ரா.....என்னடி இது ...யாருடி அவன்...வெறும் பொம்மனாட்டிகள் இருக்குற வீட்டுல வேற்றாள கொண்டு வந்து வச்சா...தெருவுல இருக்குறவா என்ன பேசுவா..ஏதாவது புரிஞ்சுதான் பேசுறியா...?

''அம்மா..வர்றவரு பேரு சுதாகர்...எங்க கம்பெனில வேலை பார்த்தவர்.. இப்போ ஒரு வெளிநாட்டுக்கம்பெனிக்கு வேலை பார்க்குறாரு...ஹோட்டல் எதுவும் கிடைக்கலையாம்....நைட் தங்கிட்டு காலைல அஞ்சு மணி ஃப்ளைட்ட பிடிச்சு பாம்பே போய்டுவாரு...அவ்வளவு தான்...ராத்திரி ஏழுமணிக்கு வந்துட்டு நடுராத்திரி மூணு மணிக்கு கிளம்பினா யாருக்கு என்ன பிரச்சினை?''

''எனக்கு எதுவும் தெரியாதுடி கொழந்த....நம்ம மரியாதைக்கு எந்த பங்கமும் வந்திடாதபடிக்கு பார்த்துக்கோ...அது மட்டும் தான் நான் சொல்லுவேன்''

''ஒன்னோட கௌரவத்துக்கு ஒரு கொறச்சலும் வராது...கவலைப்படாதே''

இரவு ஏழு மணிக்கு சுதாகர் வந்த போது அம்புஜமே திகைக்கும் அளவுக்கு களையாக இருந்தான். பௌவ்யமாக வணக்கம் சொன்னான். மென்மையான குரலில் வைதேகியுடன் கண்ணியமாக உரையாடினான். பெரும்பாலும் உரையாடல் ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. அவன் பாத்ரூம் எங்கே என்று கேட்டது மட்டும் அம்புஜத்திற்கு புரிந்தது.

குளித்தான். வீடே மணந்தது.

அம்புஜம் வியப்புடன் வைதேகியிடம் கேட்டாள் '' என்னடி பண்றான் உள்ள...வீடே மணக்குது....?''

''அம்மா இது சுதாகர் போடுற சோப் மணம்....நீ இன்னமும் லைஃப்பாய் சோப் தான போடுற...அவர் போடுறது பார்க் அவென்யு ப்ரீமியம்''

குளித்து உடை மாற்றி உணவுக்கு அமர்ந்தான். வீடு முழுக்க நிறைந்த மணம் அம்புஜத்தையும் வைதேகியையும் மயக்கியது.

அடுப்பங்கறையிலிருந்து பூரியை கொண்டு வந்து தட்டில் சுடச்சுட பரிமாறினாள்.

இரண்டு சுற்று முடிந்து மூன்றாவது சுற்றுக்கு பூரியை எடுத்துவிட்டு திரும்பியவள் சுதாகர் மீது மோதி நின்றாள்.

''ஏய்...சாப்பிடாம இங்கே என்ன பண்றீங்க...?''

''எனக்கு ஒரு ஆச்சர்யம்...பூரி எப்படி ஓரே மாதிரி வட்டமா இருக்கு...ஒரு சின்ன பிசிறு கூட இல்லாம..ஹௌ இஸ் தட் பாசிபிள்னு பாக்க வந்தேன்''

''இதுல ஒரு புடலங்கா ஆச்சர்யமும் இல்ல...இஸ்டத்துக்கு தேய்ச்சுட்டி டிஃபன் பாக்சை வச்சி வழிச்சி எடுத்துடுவோம்...அவ்ளோ தான்....'' கண்களில் சிரித்தபடியே சொன்னாள் வைதேகி.

''அடிப்பாவி எஞ்சினியர்ங் படிச்ச என்னையவே ஏமாத்திட்டீங்களா...''

''சரி...சரி...சீக்கிரம் சாப்பிட்டு போய் தூங்குங்க...காலையில ஏர்போர்ட்டுக்கு போகணும்ல...''

மேலே இருந்த அறையை சுத்தம் செய்து வைத்திருந்தாள். அதில் இருந்த பழைய கட்டிலும் மெத்தையும் சுமாராக புதுப்பிக்கப்பட்டிருந்தது.

அம்புஜத்திற்கு மனசு என்னவோ செய்தது. நாளை இந்த தெருவில்  இருப்போர் இவனை யார் என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வது என்ற சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவள் உறங்கிப் போனாள்.

திடீரென்று கனவில் ஏதோ ஒரு எண்ணம் மின்னலாய் வெட்ட திகைத்து எழுந்தவள் எப்போதும் பக்கத்தில் இருக்கும் வைதேகியை தேட அவள் இல்லாதது அம்புஜத்தை மின் தாக்குதல் போன்று இருந்தது. மணி என்ன....இரவு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கடிகாரம் 11.45 என்று காட்டியது. எழுந்து பாத்ரூமை பார்த்தாள். ஆளில்லை. கதவில் கை வைத்த போது அது திறந்து கொண்டது. வெளியே வந்தால் அந்த பகுதி முழுக்க மயான அமைதி. வெளி கேட் பூட்டிருந்தது. அவள் மாடிக்கு தான் சென்றிருக்க வேண்டும். எதற்கு அவள் மாடிக்கு செல்ல வேண்டும்? மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்து படிகளில் ஏறியவள் ஏழாவது படியில் நின்று மீண்டும் கீழே இறங்கினாள். 

பக்கத்து வீட்டு ஜன்னலில் ஒரு பல்லி தான் திங்க முடியாது என்று தெரிந்தும் ஒரு கரப்பான் பூச்சியை வாயில் கவ்விக்கொண்டும் செய்வதறியாமல் திகைத்து அசைவற்று நின்று கொண்டிருந்தது. ஒரு கணம் அம்புஜத்திற்கு அது அருவருப்பாக தோன்றினாலும் சகுனம் ஏதோ உணர்த்துகிறதோ என்று சிந்தித்து முதல் படிக்கு வந்து நின்றாள்.

முதல் படியில் நின்று யோசித்தாள். அம்புஜத்தின் உடலை இரு கூறாக பிளந்து உள்ளிருந்து ஒரு அம்புஜம் வெளியே வந்தாள்.

''எங்கே போற அம்புஜம்?''

''எங்கொழந்த...எங்கொழந்த''

''உன் கொழந்தைக்கு ஒன்னும் ஆகலை...போ...போய் தூங்கு....''

''ஒன்னும் ஆகலையா...இந்த ராத்திரியில் அவளுக்கு அங்கே என்ன வேலை...?''

''அவளுக்கு பசி...அவன் பரிமாறிண்டிருக்கான்...அவ்ளோ தான்...சாப்பிட்டு முடிச்சதும் வந்துடுவா...போ''

''என்ன பசி இது...அதுவும் ஒரு ஆம்பளையோட...என்ன பரிமாறுகிறான் அவன்?''

பதினைந்து படிகள் கொண்ட அந்த படிக்கட்டில் ஏறி பதினாலாவது படியில் நின்று கதவை தட்டும் வரை வந்து விட்டாள். எங்கும் அமைதி. மாமரக்கிளைகளின் இலைகள் மெதுவாக அசைந்து காற்றின் ஓசை சன்னமாக கேட்க அதையும் தாண்டி ஏதோ குரல் கேட்கிறது.

வைதேகி தான். '' ஆங்கிலம்...அவள் ப்ளீஸ் என்று சொல்கிறாள். அதுக்கு தயவுசெய்துன்னாதானே அர்த்தம். ஆபிஸ்ல கேட்டிருக்கேனே அந்த வார்த்தை...ஆனால் அடுத்து சொல்ற இரண்டு வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் என்ன...''  நான் கதவை தட்டட்டுமா? அவளிடமே அவள் பேசினாள்.

மீண்டும் கீழே இறங்கி ஏழாவது படியில் அமர்ந்தாள். வழி தவறிய தவளை ஒன்று அப்பாவியாக அம்புஜத்தை பார்த்தது. அது எந்த நேரம் வேண்டுமானாலும் தன் மீது பாய்ந்து விடுமோ என்று அவள் அஞ்சினாள். ஆனால் அதை விட முக்கியம் வைதேகி. 

மறுபடியும் அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்ட அம்புஜம் பேசினாள். பசிச்சவளுக்கு சாப்பாடு கிடைக்கிறத எதுக்குடி தடுக்குற...போ...போய் படு...''

''இது என்ன பசி...அதுவும் இப்போ இந்த ராத்திரில எதுக்கு?

''ஒங்கொழந்தைக்கு வேற ஒண்ணும் கிடையாது...போ...பசியாறியதும் வந்துடுவா...படரும் கொடிக்கு பந்தல் போட வேண்டியது சம்சாரியோட கடமை. இல்லைனா கொடி தானே படரும்..இயற்கையின் விதி அது....''

''என்ன விதி அது...என்ன பசி இது...அதை ஏன் இவன் போக்க வேண்டும்...?''

''அம்புஜம்...பசி அடங்கிய பின் விருந்து பரிமாறி என்ன ப்ரயோஜனம்...பருவம் தவறி பெய்யும் மழையால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பிரயோஜனம் உண்டா...அடிப்பைத்தியமே...இந்த பசிக்கு இவன் பரிமாறினால் தான் பசி அடங்கும்...'' குரல் மெதுவாக அவளிடமிருந்து விடை பெற்றது.

''ஓ..ஓ..ஏதோ பசி...அந்த பசிக்கு சாப்பாடு...அவ்வளவு தானே...சரி...சரி....எங்கொழந்தைக்கு வேறொண்ணும் இல்லையே....''

''வேற ஒண்ணும் இல்ல....அவ பார்வையில் படாம போ...போய் தூங்கு...!'' - மீண்டும் அந்த குரலிடமிருந்து ஆறுதலான குரலில் பதில்.

''பசி தானே...பசிக்கு சாப்பாடு தானே...வேறொண்ணுமில்லையாமே...!''

வந்தாள் படுத்தாள் உறங்கினாள்.

வெப்பம் குறைவு தான். குளிர்காற்றை மிதமாக சுழன்ற ஃபேன் இதமாக வழங்கிக் கொண்டிருந்தது.

இடி தாக்கியது போன்று எழுந்தாள் அம்புஜம்.

''இன்னைக்கு பசிக்கு இவன் பரிமாறிட்டான்....நாளைக்கு பசிச்சதுனா....ஐயோ என் கொழந்தே....''

(முற்றும்)

முகனூல் அபத்தம்!

விருப்பக்குறி நோக்கி
விரையும் உலகம்
மனிதம் நோக்கி எதிர்த்திசையில் நான்
தொடுவானம் சத்தியமென எண்ணி
சூரியனை நோக்கி பறக்கும்
என் சிந்தனை பறவை.

மரைக்காயர் வீட்டு தொலைபேசி (சிறுகதை)

கடலாடி என்னும் அந்த கடற்கரை ஓர கிராமத்தின் நெடிய மாடவீதியில் வெயில் மட்டுமே நிறைந்திருந்தது.  உப்புக்காற்றின் பிசுபிசுப்பு மக்களின் உடலையும் உயிரையும் வருத்திய உச்சி வேளை. வெயிலினால் வெளிச்சத்தாலும் வெப்பத்தாலும் துவண்டு போயிருந்தது  வீதி . ஆடுமாடுகள் கூட வெளியே அலையாமல் நிழலில் ஒதுங்கின. அவ்வப்போது காற்று வீதியின் இருமுனைகளிலும் இருந்த முருங்கைமரத்தின் இலைகளை அசைத்துப்பார்த்தது. கருமை நிற நாய் ஒன்று எங்காவது உணவு கிடைக்காதா என்று ஏங்கி ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் நின்று வாசனை பிடித்து சென்றது.
வீதியின் மையத்தில் இருந்த அந்த பெரிய காரை வீட்டின் முன்னால் பந்தல் வேய்ந்து கொண்டிருந்த இருவரைக் கடந்து வீட்டின் படிக்கட்டில் கால் வைத்த வெள்ளை நிற துப்பட்டியில் தனது மெல்லிய உடலை மறைத்துக்கொண்டு சென்ற மரியம் பீவியை தடுத்து நிறுத்தியது ஒரு குரல்.

''ஏய் யாரும்மா அது...சொல்லாம கொள்ளாம''
மரியம் பீவி ஒரு கணம் நின்று குரல் வந்த திசையை நோக்கி ''மரியத்தை போக வேணாம்னு சொல்ற ஆம்பள இந்த கடலாடில யாருடா இருக்கா?''
பந்தல் வேய்ந்து கொண்டிருந்த மாரிச்சாமி ''ஐய்யயோ...அத்தை நீங்களா...நான் வேற யாரோன்னு நினைச்சிட்டேன்''

''அட நாயே...உங்காத்தா பெத்து போட்ட உடனே நீ பாத்த முதல் மூஞ்சியே என்னோடது தாண்டா...நீ என்னைப்பாத்து யாருன்னு கேக்குற...ம்?''
ஏதோ ஒன்று இயல்பு நிலைக்கு மாறாக நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்த தவசி வெளியே ஓடி வந்தார். மரியத்தை கண்டதும் மிகவும் பவ்யமாக ''வா அக்கா'' என்றார்.
''மருவாதி இல்லாத இடத்தில கால் வைக்க மாட்டா இந்த மரியம்....தெரிஞ்சுக்கோ'' என்றவாறு வீதியிலிருந்து வீட்டினுள் நுழைய ஏற வேண்டிய படிகளில் ஏறி மூன்றாவது படியில் நின்று திரும்பி திண்ணையில் அமர்ந்தாள். தன்னை யாரென்று மாரிச்சாமி கேட்டதை மரியத்தால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை.  மூச்சு வாங்க அமர்ந்து வலது காலை இடது தொடைக்கு கீழே போட்டு ஒரு காலை முன்னும் பின்னும் ஆட்டி கொண்டிருந்தாள்.

தவசி கண்களாலேயே மாரிச்சாமியிடம் 'என்னடா இது' என்றார். அவனும் கண்களாலேயே 'தெரியாம நடந்து போச்சு' என்றான்.
அமைதியாக இருந்த சூழலை கிழித்தது மரியத்தின் தீர்க்கமான குரல்                ''டேய் தவசி....நேத்து மரைக்காயர் வீட்டுக்கு போன் வந்துச்சு''
தவசி தனது முழு கவனத்தையும் மரியத்தின் மீது செலுத்தினார்                          'சாதிக் பேசினானா?''
''ம்ம்...இந்த பெருநாளுக்கு வர்ரேம்னு சொன்னான்''
''ரொம்ப சந்தோசம்க்கா''
''நீ என்ன பண்ற...நேரா கமுதி போயி காதர்மைதீன்கிட்ட முடிவா என்ன சொல்றான்னு கேட்டுட்டு வந்துடு...இருவத்தேழாங்கிழமை அன்னைக்கி நிச்சயம்...பெருநாள் முடிஞ்சு கல்யாணம்''
தவசி எதுவும் பேசாமல் கையை பிசைந்து கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தார்.
''என்னடா பதிலே பேசாம நிக்கிற?''
''அக்கா., நானும் பலதடவை ஒங்கிட்ட சொல்லிட்டேன்...இதுல ஜாயிராவுக்கு விருப்பமில்லாத மாதிரி தெரியுது''  என்று இழுத்தார்.
''நானும் காதரும் முடிவு செஞ்ச பின்னாடி இவ யாரு நடுவுல?''
''அக்கா...காதரு நம்மோளோட பொறந்தவன்...நம்மளோடயே வளர்ந்தவன்..ஆனா ஜாயிரா அப்படியா... வெளியே இருந்து வந்தவ...அதுவும் போக என்ன இருந்தாலும் பெத்தவள்ல..."
''பெத்தாளா...எப்பிடி...இல்லை எப்படிங்கறேன்...முட்டை போட்டு குஞ்சு பொரிச்சாளா?''
மரியம் எரியும் கேள்விக்கணைகள் எப்போதும் இப்படித்தான். பெரும்பாலும் சராசரி மனிதமனத்தின் ஊகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை.  ஆனால், இந்த கேள்வியை தவசி எதிர்பார்க்கவில்லை. எனவே தவசி திகைத்துத்தான் போனார். இந்த கேள்விக்கு எப்படி பதில் சொல்வது என்று விழித்தார்.
''என்னக்கா கேள்வி இது...இப்போ புள்ளைக்கு கல்யாணமாகி மாப்பிள்ளையோட இங்கேயே இருந்தா அது ஒரு மாதிரி..அதைவிட்டுட்டு கல்யாணம் பண்ணி இவளை இங்கே விட்டுட்டு அவன் அரேபியால ஒக்காந்துக்கிட்டான்னா...அதுனால யோசிப்பா போலருக்கு'' என்று சமாளித்தார்.
''ஏலேய்...காதரு இந்த நாய இழுத்துக்கிட்டு வந்தப்ப இருக்க வீடு, உடுத்த துணிமணி திங்க சோறு கொடுத்தது நானு..இன்னைக்கு என் கூட சம்பந்தம் பண்ண கசக்குதா அவளுக்கு...?"
''அப்போ நாசர் மாமா செஞ்சதை ஞாயம்னு சொல்றியா....70வயது கிழவனுக்கு 17வயசு பொண்ணை கட்டி வைக்கிறது நியாயமா அக்கா...நீயே சொல்லு...அந்த புள்ளைக்கு ஒரு ஆசை இருக்காது...பணக்காரன், அரசியல்வாதி, நெறையசொத்து இருக்குன்னா புள்ளைய தூக்கி கொடுத்துர்றதா...''

''அல்லா எழுதின எழுத்துன்னு போகவேண்டியது தான்...அதுக்குன்னு பெத்தவங்களை விட்டுட்டு ஒடி வர்றதா...ஏலேய்...அவன் இவளை இழுத்துட்டு வரும் போது அவளுக்கு பதினேழு வயசு...அவனுக்கு இருவது வயசு..கையில சோலி மயிரு எதுவும் கிடையாது....நான் தான் அவனை கறிக்கடையில கல்லாவுல நிக்க வச்சேன்...ஆளாக்கி விட்டேன். இன்னைக்கு வீடு வாசல் வண்டி வாகனம்னு வந்ததும் பழசெல்லாம் அவனுக்கு மறந்துடுச்சில்லே...!''

''நான் போயி பேசுறேங்க்கா...'' இப்போதைக்கு இதற்கு முற்றுபுள்ளி வைப்பதே உத்தமம் என்ற முடிவுக்கு தவசி வந்து விட்டார்.
''ஆமா எங்கே ஒம்பொண்டாட்டி...வீட்டுக்கு மனுச மக்க வந்தா உள்ள வாங்கன்னு கூப்பிட்டு ஒரு வாய் தண்ணி குடுக்க  மாட்டாளா... ஏய்...அடியேய்...அம்சு....அம்சவே...ணீ....''குரல் வீடு முழுக்க எதிரொலித்தது.

மரியத்தின் குரல் கேட்ட மாத்திரத்தில் அடுக்களையிலிருந்து சொட்டும் வியர்வையை முந்தானையில் துடைத்துவிட்டு பதட்டமாக தோளை சுற்றி மறைத்துக்கொண்டு மரியாதையுடன் ''கும்புடுறேன் மதினி'' என்றாள் அம்சவேணி, தவசியின் மனைவி.

மரியம் ஏற இறங்க பார்த்தபடியே '' என்னடி...வீட்டுக்கு மனுச மக்க வந்தா உள்ள வாங்க கூப்பிட்டு ஒரு வாய் தண்ணி குடுக்க மாட்டியா...ம்?''

''ஐய்யயோ அப்படி இல்லை மதினி...மதியம் சம்பந்தகாரக வர்றாக...அதுனால அடுக்களையில வேலையா இருந்தேன்...நீங்க வந்ததை கவனிக்கலை...ரசம் தாளிச்சிட்டிருந்தேன்...''

''ரசம் தாளிச்சியா...திமிரு...முத்துப்பிளச்சி வகையறா கொத்துச்சாவி இடுப்புல தொங்குதுல அந்த திமிரு..''
''வேணும்னா கொத்துச்சாவியை நீங்களே வச்சிக்கங்க மதினி...என்னெருந்தாலும் நீங்க பொறந்தவுக...நான் புகுந்தவ தானே..."
''ஏலேய் தவசி என்னடா ஒம் பொண்டாட்டி எதிர்பாட்டு பாட்றா''
சூழல் தீவிரமாக திசைமாறுவதைக் கண்ட தவசி மரியத்தின் கவனத்தை திசைதிருப்பினால் மட்டுமே சமாளிக்க முடியும் என்று உணர்ந்தார். அதற்கு சரியான ஆயுதம் குழந்தைகள்.
'''ஐயய்யே...என்னக்கா நீ ஒண்ணு அவளோட சரிக்குசரி மல்லுக்கட்டிக்கிட்டு...சின்னவன் வந்திருக்கான் கூடவே மருமக வந்திருக்கு...பேத்தி வந்துருக்கு...போய் புள்ளைகள பார்த்து ரெண்டு நல்லவார்த்தை சொல்லிட்டு போவியா...அதை விட்டுட்டு இவகிட்ட நின்னு மல்லுகட்டிட்டு...''
கணவனின் நோக்கத்தை புரிந்து கொண்ட அம்சவேணி ''உள்ள வாங்க மதினி...இருந்து சாப்டுட்டு தான் போகணும்'' என்றாள்.
''மருவாதி இல்லாத வீட்ல கால் வைக்க மாட்டா இந்த மரியம்''
''ஐயோடா...என்ன மரியாதை கொறைஞ்சு போச்சாம் இப்போ ஒங்களுக்கு...வாங்க மதினி''
''சின்னவன் இப்போ எங்கே வேலைல இருக்கான்?''
''அமெரிக்காவுல'' என்றவர் தெரியாமல் உளறி விட்டோமே என்று தவசி உணரும் முன் ''அது எங்கேடா இருக்கு அமெரிக்கா?'' என்றாள் மரியம்.

மரியம் பீவிக்கு இப்போது பூகோள பாடம் எடுப்பது சாத்தியமில்லை. எனவே, ஏதாவது சொல்லி சமாளிப்பது தான் சாலச்சிறந்தது என்று ''அது இங்கதாங்க்கா இருக்கு...நம்ம விருது நகர்  பக்கத்துல மல்லாங்கிணறு இருக்குல்ல அங்கேயிருந்து கிழக்காம மூணு மைல்ல இருக்கு...இங்க பக்கதில்ல தான்''
''அதுதானே பார்த்தேன்....எல்லோரும் என்னை மாதிரி புள்ளைய அரேபியாவுக்கு அனுப்ப முடியுமா...?
''அது சரிதான்க்கா..உன்னை மாதிரி யாராலும் அனுப்ப முடியாது''
முழங்காலில் கையை ஊன்றியபடி படியேறி வீட்டினுள் நுழைந்தாள்.
''சமுத்துரம்...ஏய் சமுத்துரம்...சமுத்துர பாண்டி....''
சத்தம் கேட்டு தவசியின் இளையமகன் சமுத்திரபாண்டியன் வந்தான்....'அத்தேய்'...என்று ஓடி வந்து கட்டிக்கொண்டான்.
சமுத்திர பாண்டியனின் மனைவி செல்வி வந்து கைகூப்பி வணக்கம் சொன்னாள்.
அந்த பெரிய வீட்டின் நடுவே சதுர வடிவில் உயர்ரக இருக்கைகள் அமைக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஜாடிகள் பிளாஸ்டிக் பூக்கள் நிரம்பி செயற்கையாக பணக்காரத்தனத்தை காண்பித்துக் கொண்டிருந்தன.
இரண்டு இருக்கைகள் சந்திக்கும் மூலையில் கீழே அமர்ந்து கொண்டாள் மரியம்.
'அத்தே...மேலே ஒக்காருங்க அத்தே...'
'இருக்கட்டும் சமுத்திரம் இது தான் எனக்கு வசதி...''
''எப்படி இருக்கீங்க அத்தே...''
''அது கெடக்கட்டும்....நேத்து மரைக்காயர் வீட்டுக்கு போன் வந்துச்சி....''
''மச்சான் வர்றாரா...? ''வியப்புடன் கேட்டான் சமுத்திரம்.
''ஆமா...இந்த பெருநாளைக்கு வர்றேன்னு சொன்னான்...அவனோட சினேகிதகாரன் ஒருத்தன் வட நாட்டுக்காரனாம்..அவனோட ஊருல இருந்து ரெண்டு பனாரஸ் பட்டுச்சேலை கொண்டாந்து சாதிக் நீ இதை கொண்டு போயி உன்னோட அம்மாக்கு குடுன்னு குடுத்தானாம்...இவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?''
''என்ன சொன்னாரு?''
''அம்மா உனக்கு மாம்பழக்கலர் தானே பிடிக்கும் அதை நீ எடுத்துக்கோ சொல்லிட்டு...இன்னொரு சேலையை யாருக்கு கொடுக்கப் போரேன்னு சொன்னானு தெரியுமா?'' குரல் ஏற்ற இறக்கமாக ரகசியம் பேசுவது போல் தனது கழுத்தை சமுத்திரத்தை நோக்கி நீட்டினார் மரியம் பீவி. சமுத்திரமும் முன்வந்து அந்த செய்தியை ஆவலாய் பெற வந்தவன் ''ஜாயிரா சித்திக்கு தானே?''  என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தான்.
''அடி கழுத...எல்லா பயபுள்ளைகளும் ஒரே மாதிரி தான் இருக்கு...அது போகட்டும் ஏங்கண்ணு...நீ பள்ளிக்கூடத்துக்கு பஸ்ல  போறதுக்கு அட்டை தானே கொண்டு போவே?''
''எது...பஸ்பாஸை சொல்றீகளா?....ஆமா...அத்தை...பஸ்பாஸ் அட்டை மாதிரி தான் இருக்கும்''
''எம்மகனுக்கு அதெல்லாமில்ல...வீட்டுக்கு வந்த ஏட்டையா சொல்லிப்புட்டாரு...இதோ பாரு மரியம்...ஒம்மகன் புசுக்கு புசுக்குன்னு அரேபியா போய்ட்டு வருவான் போல தெரியுது...அட்டை போட்டு அரசாங்கத்துக்கு கட்டுபடியாகாது...புஸ்தகமா போட்டு தர்றோம் வந்து வாங்கிட்டு போகச்சொல்லுன்னு சொல்லிட்டு போய்ட்டாரு''
குழம்பிய முகத்துடன் செல்வி ''வாட்ஸ் தட் சாம்?' என்றாள்.
சமுத்திரம் இடது கை நடுவிரலால் நெற்றியின் மையத்தில் தேய்த்துக் கொண்டு சன்னமான குரலில் '' பாஸ்போர்ட்...பாஸ்போர்ட்' என்றான்.
''பாப்பா என்ன கேட்குது?''
''அது ஒண்ணுமில்லை அத்தை நீங்க சொல்லுங்க...''
''அப்புறம் அரேபியாவோட ராசா அவரே கையெழுத்து போட்டு நீங்க இங்க வந்து வேல பாருங்க...தங்குறதுக்கு இடம், சாப்பாடு எல்லாம் கொடுத்துர்றோம் அப்பிடின்னு லெட்டர் போட்டாரு''
செல்வி மீண்டும் குழப்பத்துடன் ''வாட் இஸ் திஸ் சாம்?' என்றாள்.
''வொர்க் பெர்மிட்...வொர்க் பெர்மிட்'' என்றான் மெதுவாக.
''பாப்பா என்ன கேட்குது?''
''அது ஒண்ணுமில்ல அத்தை நீங்க சொல்லுங்க''
''பாப்பா எந்த ஊரு? ''
''பென்சில்வேனியா''
''எங்கே போனியாம்?''
''எங்கே போனியாம் இல்லைங்க...பென்சில்வேனியா இது அமெரிக்காவுல இருக்கு''
''அமெரிக்கா....பொல்லாத அமெரிக்கா...இங்கே மல்லாங்கிணறுகிட்ட இருக்கே அது தானே?''
''அதே தான் அத்தை...சட்டுன்னு கண்டுபிடிச்சிடீங்களே...''
''இல்லேனா...மகன அரேபியாவுக்கு அனுப்பிட்டு நா இங்க பொழைக்க முடியுமா?''
இரண்டு பேரின் பேச்சைக்கேட்டு வெறுத்துப் போன செல்வி '' சாம்...திஸ் இஸ் ரிடிகுலஸ்'' என்று வெடித்தாள்.
''பாப்பா என்ன சொல்லுது?''
''ஒண்ணுமில்ல அத்தே நீங்க சொல்லுங்க''
''ஏய் புள்ள...ஒங்க வீட்டுல என்ன சொல்லி வளர்த்தாக...வீட்டுக்கு மனுச மக்க வந்தா ஒரு தேயிலை தண்ணி போட்டு குடுக்கக்கூடவா சொல்லித்தரலை..போயி அரை சக்கரை போட்டு டீ எடுத்துட்டு வா பாப்போம்''
மரியத்தின் பேச்சு புரியாமல் செல்வி சமுத்திரத்தை நோக்கி ''வாட் இஸ் ஷீ ஆஸ்கிங்?' என்றாள்.
சாம் அவளுக்கு ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தான். ''ஷீ வாண்ட்ஸ் எ கப் ஆஃப் டீ வித் ஹாஃப் ஷுகர்''
வலது காலை தரையில் ஓங்கி உதைத்து அடுக்களை நோக்கி நடந்தாள்.
சமுத்திரமும் மரியமும் தங்களது உரையாடலை தொடர்ந்தனர்.

அடுக்களையில் நுழைந்ததும் நுழையாததுமாக தனது மாமியாரிடம் ''யாரு அத்தை இந்த லூசு?'' என்றாள்.
பதறிப்போய் மருமகளின் வாயைப்பொத்தினாள் அம்சவேணி.
''பட்டுனு அப்பிடி வார்த்தையை விட்டுராத கண்ணு...ஒங்க மாமாக்கு கேட்டுருச்சினா ஒடஞ்சு போய்டுவாக...எப்படி இருந்த பொம்பளை தெரியுமா...நா வாக்கப்பட்டு வந்தப்ப இவுகள பாத்து பயந்து நடுங்குவேன்...நா மட்டுமில்ல...எல்லோரும் தான்...எங்க மாமனாரோட கூட்டாளிக பத்து பதினஞ்சி பேரு...அவுக யாருக்கும் பொம்பள புள்ளைக கிடையாது...இது ஒண்ணு தான் பொண்ணு அதுவும் போக மத்தவுக எல்லோரும் இளையவுக...அதுனால அவுக எல்லாருக்கும் இவுக மேல அப்படி ஒரு பாசம்...மரியாத...எனக்கு தெரிஞ்சு என்னோட மாமனார்  எல்லார்கிட்டயும் பேசிட்டு கடைசியா ''நீ என்ன சொல்ற மரியம்'' அப்பிடின்னு இவுககிட்ட கேட்டுதான் முடிவு எடுப்பாக...எனக்கு கல்யாணத்துல தாலில நாத்தனார் முடிச்சி போட்டதே இந்தம்மா தான்...யார் குடும்பத்துலயும் நல்லதுன்னாலும் சரி கெட்டதுன்னாலும் சரி...இந்தம்மா தலைமையில தான் நடக்கும்...பந்தல் போடுறவன்ல இருந்து பந்தி போடுறவன் வரைக்கும் அம்புட்டு பேரையும் அடக்கி ஆண்டுபுடுவாக மரியம் மதினி....சாதாரணமான பொம்பளைன்னு நெனெச்சிடாத....ஒன்னோட மாமனாரை பொருத்தவரைக்கும் மரியம் மதினிக்கு டீத்தண்ணி கொடுக்குறது மாசானக்கருப்புக்கு கிடா வெட்டி படையல் போடுறது ரெண்டும் ஒண்ணு தான்...போய் டீ போட்டுக்கொடு...''
''ஆனா பேச்சு வார்த்தைலாம் ஒரு மாதிரி இருக்கே அத்தே''
''மதி பெரண்டு போய்டுச்சி தாயி...ஒரு வீட்டுல ஒரு எழவு விழுகலாம் ரெண்டு எழவு விழுகலாம்..அஞ்சு எழவு விழுந்து கேள்வி பட்டிருக்கியா? அது இவுகளுக்கு நடந்தது... இவங்க பொண்ணை ராமேஸ்வரத்துல கட்டிகொடுத்தாங்க..அவுகளுக்கு மீன் வியாபாரம்...பெரிய படகு வச்சிருந்தாங்க...பிரசவத்துக்கு இங்க வந்தப்போ...குழந்தை இறந்தே பிறந்தது..கொஞ்ச நேரத்துல பொண்ணும் இறந்து போச்சு...அப்பெல்லாம் இப்போ இருக்குற மாதிரி போன் வசதி கிடையாது...இவுக வீட்டுக்காரரு மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு போன் போட்டு சொன்னப்போ அங்கே இருந்து ஒரு இடி விழுந்துச்சி...இவுக மருமகனை சிலோன் காரங்க சுட்டுட்டாங்கன்னு...கேட்ட மாத்திரத்தில இவுக வீட்டுக்காரர் உசிரு போய்டுச்சி...எதுக்கும் அசராத உன்னோட மாமனாரே இடிஞ்சி போய் ஒக்காந்துட்டாரு...சரின்னு அரேபியாவுக்கு தகவல் சொல்ல இவுக மகன் வேலை பாக்கிற கம்பெனிக்கு போன்போட்டு பேசினா அங்கேருந்து இன்னோரு இடி விழுந்துச்சி...சாதிக் ஏதோ கொலைகேசில மாட்டி அவன் தலையை வெட்டிட்டாங்கலாம். அதுவும் அன்னைக்கு தான் நடந்திருக்கு...என்ன செய்வா ஒரு பொம்பள..ம்ம்ம்...அன்னையோட இந்தம்மாவுக்கு எல்லாம் முடிஞ்சி போச்சி..சரியான மானஸ்தி...யாருக்கிட்டயும் எதுவும் கை நீட்டி வாங்காது...உங்க மாமா தான் இப்போ தான் ஏதோ கவர்மெண்ட்ல ஆதரவற்றோர் பென்சன் தர்றாங்களாமே அதுக்கு ஏற்பாடு பண்ணி உன் மகன் தான் அரேபியாவுல இருந்து பணம் அனுப்புறான்னு நம்பவச்சி சமாளிச்சிட்டு இருக்காங்க...உம் புருசனும் அப்பிடியே தான் பேசுவான்...அந்தம்மா ஒலகமே தனி....புருசன், மகள், பேரன், மருமகன் எல்லாரும் செத்துப்போனது தெரியும்...மகன் செத்துப்போனது தெரியாது...இன்னமும் மகன் பெருநாளைக்கு வர்ரான்னு மரைக்காயர் வீட்டுக்கு போன் வந்துச்சுன்னு சொல்லிக்கிட்டு வாழ்ந்திட்டு இருக்கு...!
செல்விக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.
''அவங்ககிட்ட பாத்து பேசு கண்ணு...எனக்காக...மாமாக்காக...சரியா?'' போ...டீய கொண்டு போயி குடு...இருந்து சாப்டுட்டு போகச்சொல்லு''

உடைந்த மனதுடனும் தளர்ந்த நடையுடனும் செல்வி தேநீர் டம்ளரையும் வட்டையையும் சேர்த்து மரியத்தின் முன்னால் பவ்யமாக வைத்து விட்டு சமுத்திரத்தின் அருகே அமர்ந்தாள்.
வீட்டின் பின்கட்டிலிருந்து முகம் கழுவி துண்டால் முகத்தை துடைத்தபடியே தவசி இவர்களை கடந்து சென்றார்.
சென்ற தவசியை நிறுத்தியது மரியத்தின் குரல் ''டேய் தவசி...'
தவசியின் முதுகு கேள்விக்குறி போல் வளைந்து ''அக்கா'' என்றார்.
செல்வி மிரண்டு போனாள். அவளுக்கு தெரிந்த மாமானார் தவசி சராசரி மனிதனல்ல. கரிய நிறம், நெடிய உருவம், விரிந்த தோள்கள், பரந்த மார்பு, கடின உழைப்பாலும் பொறுப்பான உணவுக்கட்டுப்பாட்டாலும் வலுப்பெற்ற தேக்குமர தேகம். தூய வெள்ளை வேட்டியும் மென்மஞ்சள் நிற சட்டையும் அணிந்து நின்றால் கடந்து செல்லும் எவரும் ஒரு கணம் நின்று கைகூப்பச் செய்யும் மறவர்குல மதயானை. அவரே குனிகிறார் என்றால் யார் இந்தப் பெண்?
''நீ என்ன பண்ற...நேரா செங்கப்படை போயி...நம்ம பேச்சி மதினியோட மகன் மாரியப்பன்ட்ட சொல்லி ஒரு தோப்பு பம்புசெட்டோட வேணும்னு சொல்லிட்டு வந்துடு...இந்த பெருநாளைக்கு சாதிக்கு வர்ரேம்னுருக்கான்...இருவத்தேழாங்கிழமை அட்வான்ச போட்டுபுட்டு பெருநாளைக்கு அப்புறம் பத்திரம் போட்டுக்கிருவோம்னு சொல்லிட்டு வந்துடு...பம்பு செட்டு இல்லாத தோப்பு எனக்கு வேணவே வேணாம் கண்டிச்சு சொல்லிட்டு வந்துரு...சரியா?''

''செஞ்சிருலாம்க்கா''

சமுத்திரத்தை நோக்கி ''பேங்கில பணத்தை லட்சலட்சமா வச்சிருக்கிறதுல என்ன பிரயோஜனம் கண்ணு...நீயே சொல்லு...ரூம்ல வச்சா சினேகித காரணுக கடன் குடுன்னு தொந்தரவு பண்றாகலாம்...நேத்து மரைக்காயர் வீட்டுக்கு போன் பண்ணி பேசும் போது சாதிக்கு சொன்னான்''

''நீங்க சொல்றது சரிதான் அத்தே...தோப்பு ஒண்ணு வாங்கி போட்டா...அதுவும் நல்லது தானே''

அந்த நேரம் வீட்டின் மாடியிலிருந்து வந்த வடிவேலு ''மாப்ள ஃபோனை சார்ஜ்ல போட்டீரா...ரொம்ப நேரமா மணி அடிச்சிட்டே இருக்கு...யாரோ ஆண்டர்சனாம் யு.எஸ்னு காட்டுது...போய் பாருங்க'' என்றதும் சமுத்திரம் செல்வி மரியம் இருவரையும் மறந்து தலைதெறிக்க ஓடினான்.

சற்று நேரம் அந்த இடம் கணமான அமைதியால் சூழப்பட்டது. மரியத்தையும் செல்வியையும் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. மௌனம் மட்டும் நிரம்பியிருக்க அந்த புராதான வீட்டின் நடு அரங்கில் மாட்டப்பட்டிருந்த கடிகாரத்தின் முள் நகரும் ஓசை மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அமைதி இறுக்கத்தை அதிகப்படுத்தியது.    வட்டையில் தேநீரை ஊற்றி சூடு தணித்து மெதுவாக குடித்து கொண்டிருந்த மரியம் ஒரு கணம் செல்வியை உற்று நோக்கினார். சுற்றும்முற்றும் பார்வையை சுழல விட்டார். அந்த பார்வையின் நோக்கத்தை செல்வியால் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அந்த நிலைத்த பார்வையில் குடி கொண்டிருந்த வெறுமை  எந்தவிதமான அர்த்தத்தையும் அவளுக்கு கற்பிக்கவில்லை. தான் இருப்பது பாதுகாப்பான வீடுதான் என்றாலும் மெலிதான பயம் ஒன்று செல்வியை கவ்வ ஆரம்பித்தது. தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு மெதுவான குரலில் அந்த மௌனத்தை கலைத்தாள்.
''என்னம்மா எதுவும் வேணுமா?''
மீண்டுமொருமுறை வீடெங்கும் பார்வையை சுழற்றி யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்த மரியம் ''கண்ணு! நீ கட்டாத பழைய சேலை இருந்தா ஒண்ணு கொடேன்...யாரும் வர்றதுக்குள்ள சீக்கிரம் போய் எடுத்தார்றியா''
செல்விக்கு என்ன செய்வதென்றே புரியவில்லை...ஒரு கணம் மரியத்தை உற்று நோக்கினாள்.
செல்வியின் பார்வையை உள்வாங்கிய மரியம் சட்டென்று தான் கையில் வைத்திருந்த தேனீர் குவளையை கீழே வைத்துவிட்டு எழுந்தார். வெள்ளை துப்பட்டியை இறுகப்பற்றிக்கொண்டு என்ன நடக்கிறது என்று செல்வி ஊகிக்கும் முன்னால் அந்த இடத்தை விட்டு வேகமாக மாயமாய் மறைந்தார்.

சுய நினைவுக்கு வந்த செல்வி ''அத்தே....ய்'' என்று அலறினாள்.
சத்தத்தை கேட்டு அடுக்களையிலிருந்து அம்சவேணியும் பக்கத்து அறையிலிருந்து சட்டையை அணிந்தவாறு தவசியும் மேல்மாடியிலிருந்து சமுத்திரமும் ஓடோடி வந்தனர். செல்வி அம்சவேணியிடம் பதட்டத்துடன் நடந்ததை பகிர்ந்து கொண்டாள்.  உடனடியாக தவசியும் சமுத்திரமும் தெருவின் இருபுறமும் ஆளுக்கொரு திசையில் மரியத்தை தேடி ஓடினர்.
தவசி இங்குமங்கும் ஓடினார். தெருவில் மனித நடமாட்டம் இல்லை. தெருவின் முதல் வீடான ஆசிரியர் ராமநாதனின் வீட்டின் முருங்கைமரத்தின் நிழலில் ஒரு நாய் மட்டும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. களைத்துப்போன தவசி வீட்டிற்குள் நுழையும் போது சமுத்திரம் ஏற்கனவே வந்திருந்தான்.
மீண்டும் மௌனத்தால் நிரம்பியது வீடு.  வியர்வைத்துளிகள் பூத்திருந்த தவசியின் முதுகை தனது சேலை முந்தானையால் துடைத்தபடி அம்சவேணி கேட்டாள் ''இப்போ என்னங்க பண்றது?''
நீண்ட பெருமூச்சை உள்ளிழுத்து விதானத்தை நோக்கி விட்டுவிட்டு இருக்கையில் கை ஊன்றி எதுவும் பேசாமல் நின்றார் தவசி.  எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் பதட்டமும் பரிதவிப்பும் அடங்க மறுத்தன.

''என்னங்க.....'' மீண்டும் தவசியின் கவனத்தை கலைத்தாள் அம்சவேணி.
எவர் முகத்தையும் பார்க்காமல் தலை கவிழ்ந்தபடியே சொன்னார்.

''இனிமே மரைக்காயர் வீட்டுக்கு ஃபோன் வராது அம்சு''

(முற்றும்)

அக்னியும் மழையும் - கிரீஷ் கர்னாட் நினைவாக...!

11-12-2011 அன்று தான் கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களை சென்னையில் சந்தித்தேன்.

அண்ணா சாலையில் ஸ்பென்சர் பிளாசா எதிரே அமைந்திருக்கும் புக் பாய்ண்ட் அரங்கில் மாலை 5.00 மணிக்கு நான் நுழைந்த போது தற்கால தமிழ்ச்சூழலுக்கு ஏற்ப வெறும் பத்து நபர்கள் சிதறிக்கிடந்தனர். விழாவின் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் 'வெளி' ரங்கராஜன், ந.முத்துசாமி, இந்திரா பார்த்தசாரதி மற்றும் திரைப்பட நடிகர் சண்முக ராஜா. இவர்களில் எவரும் அப்போது வந்திருக்கவில்லை. காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் அதிபரும் எனது நண்பருமான கண்ணன் இருந்தார். நூலை மொழிபெயர்த்த எழுத்தாளர் பாவண்ணன் கூட அப்போது அரங்கில் இல்லை.

ஆனால் கிரீஷ் கர்னாட் இருந்தார். அரங்கின் மூலையில் கிரீஷ் கர்னாடும் கவிஞர் சல்மாவும் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். சல்மாவின் உடைந்த ஆங்கிலத்திற்கு பொறுமையாக பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

கவி.சல்மா என்னை கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சற்று நேரத்தில் இன்று புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சியின் நிர்வாக ஆசிரியராக இருக்கும் கார்த்திகை செல்வன் வந்து இணைந்தார். அப்போது அவர் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அரங்கினுள் நுழையும் முன்பே அவர் எழுதி பாவண்ணன் மொழி பெயர்த்த ‘அக்னியும் மழையும்’ நூலை வாங்கிவிட்டேன்.

அவரிடம் நூலை கொடுத்து கையெழுத்து கேட்டேன்.

யாருக்காக இந்த புத்தகம் வாங்குகிறாய்? என்றார் தெளிவான ஆங்கிலத்தில்.

நானும் ஆங்கிலத்திலேயே எனது மகனுக்காக என்றேன்.

''How old is he....You look so young...' என்றார்.

'He is five years old'' என்றேன்.

சல்மா சிரித்து விட்டார். கிரீஷ் வியப்புடன் என்னை நோக்கி ''Don't you think this book is too much for a five year old kid?''

''Of course, I am aware of that. But, he has to read your writings at least once in his lifetime'' என்றேன்.

கையெழுத்து போட புத்தகத்தின் முதல் பக்கத்தை திறந்தார்.

''What is his name?''

''சரவண விக்னேஷ்'' என்றேன்.

பெயரை எழுதி ஆங்கிலத்தில் கையொப்பமிட்டார்.

சல்மா உடைந்த ஆங்கிலத்தில் உங்கள் தாய்மொழியில் கையெழுத்திடலாமே என்றார்.

''It is unfortunate that I can speak Konkani, but can't read and write since I was educated in Kannada medium school...nevertheless, Kannada is also my mother tongue...'' என்று சொன்னவாறு கன்னடத்தில் கையொப்பமிட்டார்.

''Sir, with due respect to your accolades, may I ask you a question?'' என்றேன்.

''Sure ....Why not?'' என்றார்.

''How can an individual have two mother tongues?'' என்ற எனது கேள்வியை சிரிப்புடன் எதிர்கொண்டவர் ''An individual cannot have but an Indian can'' என்றார்.

இந்த வித்தியாசமான பதிலில் வியந்து போய் ''How...How it is possible....I can have only one mother and only one mother tongue rest all foreign languages....ain't they?''

கிரிஷ் தனது பதிலை கீழ்க்கண்டவாறு பதிவு செய்தார்.

It is a fact that an individual cannot have two mothers and therefore two mother tongues. But it is also  a fact that in country like India where people migrate from one state to another are vulnerable. Because, they are forced to learn the language of the land and could speak mother tongue at home only. That’s the reason I forego my mother tongue. Even today I regret for not being able to write and read Konkani.

நான் சந்தித்து உரையாடிய மகத்தான இலக்கிய ஆளுமைகளில் கிரீஷ் கர்னாட் மறக்க இயலாதவர்.  அவருடன் பேசிய அந்த 25 நிமிடங்கள் என் வாழ்வின் அற்புத தருணங்கள்.

சென்னையில் ஆக்ஸ்போர்ட் பதிப்பகத்தில் எட்டாண்டு காலம் பணிபுரிந்தாலும் தமிழை பேசவோ எழுதவோ கற்க  முடியாமல் போனதை எண்ணி வருந்துவதாக ஏற்புரையில் குறிப்பிட்டார். அமைதியான நதி மீது ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல்  மிதந்து செல்லும் இலை போல அவருடைய பேச்சு அன்று இருந்தது. விழாவின் முதல் வரிசை இருக்கையில் அமர்ந்து அவருடைய பேச்சை கேட்டு ரசித்தேன். பேசிவிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கும் முன் என்னை நோக்கி ஒரு புன்னகையை சிந்தி விட்டு இறங்கினார். கிரீஷ் இன்று மறைந்து விட்டார். ஆனால் அவருடைய அந்த புன்னகை மட்டும் என்றும் என்னுடன் இருக்கும். ஆலிசின் அற்புத உலகத்தில் வரும் பூனையின் சிரிப்பை போல....!

விஞ்ஞானப் பயணம் - வெனிஸ் நகரத்திலிருந்து (3)

பதோவா பல்கலைகழகத்தின் அடுத்த சிறப்பம்சம் அங்குள்ள உலகின் முதல் உடற்கூறியல் ஆய்வகம். பிணத்தின் மீது ஆய்வு செய்வது கத்தோலிக்க திருச்சபை தடை செய்திருந்த காலம். எந்த மதமும் அறிவியலுக்கு துணை நின்றதில்லை என்பதை மக்கள் இன்று வரை உணர்ந்திருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை பெண்களுக்கு பட்டமளிக்க கத்தோலிக்க திருச்சபை மறுதலித்து வந்தது என்பது ஒரு வரலாற்று உண்மை. திருச்சபை தலைவர் பெண்களுக்கு பட்டமளிக்க மறுத்து வந்தார். அந்த தடைகள் அனைத்தையும் மீறி முதல்முறையாக 1678ல் தனது முனைவர் பட்டத்தை அதுவும் கணிதத்தில் பெற்றார் எலினா லூக்ரேசியா. பல்கலைகழக வளாகத்தின் மைய மண்டபத்தின் நுழைவாயிலில் அவருக்கு இன்று சிலை வைத்துள்ளனர்.

உடற்கூறியல் ஆய்வகம் செயல்பட பிணங்கள் தேவை. கல்லறையை தோண்டி பிணத்தை எடுத்துவர இரண்டு திருடர்களை பல்கலைகழகம் பயன்படுத்தியது. பிணம் எப்போது கிடைக்கும் என்று தெரியாத காரணத்தால் எந்நேரமும்  தயாராக இருக்கவேண்டும். மூன்று அடுக்கு கொண்ட சிறிய அறையில் தரைத்தளத்தில் பிணத்தை கிடத்தி பேராசிரியர் ஆண்ட்ரூ வெசாலியஸ் ஆய்வு செய்ய முதல் தளத்தில் பேராசியர்கள் நின்று கொள்ள அடுத்த தளத்தில் மாணவர்கள் நின்று கொண்டு அதை வரைந்து குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.
இங்கே வாசகர்கள் ஒன்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மின்சாரம் இல்லாத அந்த நாட்களில் இது எப்படி சாத்தியமானது? உடற்கூறியல் என்பது மிக நுட்பமாக கவனித்து கற்றுகொள்ள வேண்டிய பாடம். ரத்த நாளங்களும் திசுக்களும் எலும்பின் வகைகளும் அவற்றின் இயல்புகளை பதிவுசெய்து ஒப்பீடு செய்து கற்றாக வேண்டும். வயதும் நோயும் முக்கியமான காரணிகள். ஒளியற்ற அந்த பிணவறையில் கீழேயும் மேலேயும் மாணவர்கள் மெழுகுதிரிகளை பிடித்துக்கொள்ள அந்த வெளிச்சத்தில் ஆய்வைப்பார்த்து பதிவு செய்ய வேண்டும். இதிலும் ஒரு சிக்கல் உண்டு. மெழுகுதிரி எரிய ஆக்சிஜன் வேண்டும். மூடிய அறைக்குள் மாணவர்கள் விடும் மூச்சுக்காற்றின் கார்பன்-டை-ஆக்சைடு எரியும் திரியை அணைக்கும். மெழுகுதிரி எரிய எரிய அறைக்குள் ஆக்சிஜனின் அளவு குறையும். யாரேனும் மயக்கமடையும் வாய்ப்போ மரணமடையும் வாய்ப்போ உண்டு. அவ்வாறு அனேக உயிரிழப்புகள் நேர்ந்துள்ளன. அவை அனைத்தையும் தாண்டியே நாம் இன்றைய நமது உடற்கூறியல் அறிவை பெற்றுள்ளோம். பலருடைய உயிர்த்தியாகத்தாலேயே இது சாத்தியமானது. 1543ல் முதல் உடற்கூறியல் கையேடு பேராசிரியர் ஆண்ட்ரூ வெசாலியஸ் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டது.

பின்னாளில் புகழ் பெற்ற மருத்துவர். வில்லியம் ஹார்வி உடலின் ரத்த ஓட்டத்தை பற்றிய ஆய்வுகளை வெளியிட இந்த நூல் உதவியது. இன்றும் ரத்த சுழற்சி மண்டல ஆய்வின் தந்தை என்று மரு.வில்லியம் ஹார்வி போற்றப்படுகிறார்.

பல்கலைகழகம் எங்கும் புகழ்பெற்ற ஆய்வாளர்களின் படங்கள் சுவற்றில் வண்ண ஓவியமாக திகழ்கின்றன. கோபர் நிகஸ் (வானியல் ஆய்வாளர், போலந்து) இங்கே தான் பணியாற்றினார்.

பல்கலைகழகத்தை சுற்றி பார்த்த பின் அடுத்து பதோவா தாவரவியல் பூங்காவை சுற்றி பார்த்தோம். உலகின் மிகத்தொன்மையான பூங்காக்களில் இதுவும் ஒன்று.
பூங்காவின் மையத்தில் வென்னீர் ஊற்று ஒன்று உண்டு. நம் ஊராக இருந்தால் அங்கே கோயில் கட்டி உண்டியல் வைத்திருப்போம். ஆனால் அவர்கள் வெப்ப நாடுகளில் மட்டும் மலரும் பூக்களை பயிரிட்டுள்ளார்கள்.

விதவிதமான பூக்களையும் காய்களையும் பிரசவித்த தாவரங்களை ஒரே இடத்தில் காணும் வாய்ப்பை பெற்றோம்.
தாவரவியல் பூங்காவை அடுத்து இண்டியானா ஜோன்ஸ் அண்ட் த லாஸ்ட் க்ருசேட் திரைப்படத்தில் வரும் சான் பர்னாபா தேவாலயத்திற்கு சென்றோம். இத்தாலியில் இருந்த போது ஒரு இடத்திலும் பிச்சைக்காரர்களை காண முடியவில்லை. இந்த தேவாலய வாசலில் இரண்டு பிச்சைக்காரர்களை கண்டோம். திரைப்படத்தில் வரும் காட்சிகளை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டால் ஒருவித தனிமகிழ்ச்சியை அளிக்கும் இடம் இது. ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பர்க் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் மிக சுவாரஸ்யமானது. ஒரு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர் இயேசு நாதர் பயன்படுத்திய கோப்பை ஒன்றை தேடும் கதை. கதைக்களம் இரண்டாம் உலகப்போர் நிகழும் சமயம் ஆதலால் படத்தில் ஹிட்லர் ஒரு காட்சியில் தோன்றுவார். படத்தின் இறுதிக்காட்சி புனையப்பட்ட ஒன்றே ஆயினும் உணர்ச்சிகரமாக இருக்கும். வாய்ப்புள்ளவர்கள் பார்க்கவும்.

அடுத்த நாள் இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற புற்று நோய் ஆராய்ச்சி கழகத்திற்கும், மூலக்கூறு உயிரியல் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்திற்கும் செல்ல வேண்டும்.
மானுட வாழ்க்கையை தனது கொடுங்கரங்களால் நசுக்கும் இந்த நோய்க்கான தீர்வை நோக்கி ஆராய்ச்சியாளர்கள் அல்லும் பகலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
அங்கே செல்வதற்கு முன் இதன் பின்னால் இருக்கும் மிகப்பெரிய சந்தை மதிப்பும் அதனூடே செயல்படும் வணிக தந்திரங்களை பற்றியும் நாம் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டும்.                                                                                 
                                                                                                                                    (தொடரும்)