அக்னியும் மழையும் - கிரீஷ் கர்னாட் நினைவாக...!

11-12-2011 அன்று தான் கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களை சென்னையில் சந்தித்தேன்.

அண்ணா சாலையில் ஸ்பென்சர் பிளாசா எதிரே அமைந்திருக்கும் புக் பாய்ண்ட் அரங்கில் மாலை 5.00 மணிக்கு நான் நுழைந்த போது தற்கால தமிழ்ச்சூழலுக்கு ஏற்ப வெறும் பத்து நபர்கள் சிதறிக்கிடந்தனர். விழாவின் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் 'வெளி' ரங்கராஜன், ந.முத்துசாமி, இந்திரா பார்த்தசாரதி மற்றும் திரைப்பட நடிகர் சண்முக ராஜா. இவர்களில் எவரும் அப்போது வந்திருக்கவில்லை. காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் அதிபரும் எனது நண்பருமான கண்ணன் இருந்தார். நூலை மொழிபெயர்த்த எழுத்தாளர் பாவண்ணன் கூட அப்போது அரங்கில் இல்லை.

ஆனால் கிரீஷ் கர்னாட் இருந்தார். அரங்கின் மூலையில் கிரீஷ் கர்னாடும் கவிஞர் சல்மாவும் உரையாடிக் கொண்டிருந்தார். சல்மாவின் உடைந்த ஆங்கிலத்திற்கு பொறுமையாக பதில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

கவி.சல்மா என்னை கிரீஷ் கர்னாட் அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சற்று நேரத்தில் இன்று புதிய தலைமுறை தொலைக்காட்சியின் நிர்வாக ஆசிரியராக இருக்கும் கார்த்திகை செல்வன் வந்து இணைந்தார். அப்போது அவர் டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியாவில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தார்.

அரங்கினுள் நுழையும் முன்பே அவர் எழுதி பாவண்ணன் மொழி பெயர்த்த ‘அக்னியும் மழையும்’ நூலை வாங்கிவிட்டேன்.

அவரிடம் நூலை கொடுத்து கையெழுத்து கேட்டேன்.

யாருக்காக இந்த புத்தகம் வாங்குகிறாய்? என்றார் தெளிவான ஆங்கிலத்தில்.

நானும் ஆங்கிலத்திலேயே எனது மகனுக்காக என்றேன்.

''How old is he....You look so young...' என்றார்.

'He is five years old'' என்றேன்.

சல்மா சிரித்து விட்டார். கிரீஷ் வியப்புடன் என்னை நோக்கி ''Don't you think this book is too much for a five year old kid?''

''Of course, I am aware of that. But, he has to read your writings at least once in his lifetime'' என்றேன்.

கையெழுத்து போட புத்தகத்தின் முதல் பக்கத்தை திறந்தார்.

''What is his name?''

''சரவண விக்னேஷ்'' என்றேன்.

பெயரை எழுதி ஆங்கிலத்தில் கையொப்பமிட்டார்.

சல்மா உடைந்த ஆங்கிலத்தில் உங்கள் தாய்மொழியில் கையெழுத்திடலாமே என்றார்.

''It is unfortunate that I can speak Konkani, but can't read and write since I was educated in Kannada medium school...nevertheless, Kannada is also my mother tongue...'' என்று சொன்னவாறு கன்னடத்தில் கையொப்பமிட்டார்.

''Sir, with due respect to your accolades, may I ask you a question?'' என்றேன்.

''Sure ....Why not?'' என்றார்.

''How can an individual have two mother tongues?'' என்ற எனது கேள்வியை சிரிப்புடன் எதிர்கொண்டவர் ''An individual cannot have but an Indian can'' என்றார்.

இந்த வித்தியாசமான பதிலில் வியந்து போய் ''How...How it is possible....I can have only one mother and only one mother tongue rest all foreign languages....ain't they?''

கிரிஷ் தனது பதிலை கீழ்க்கண்டவாறு பதிவு செய்தார்.

It is a fact that an individual cannot have two mothers and therefore two mother tongues. But it is also  a fact that in country like India where people migrate from one state to another are vulnerable. Because, they are forced to learn the language of the land and could speak mother tongue at home only. That’s the reason I forego my mother tongue. Even today I regret for not being able to write and read Konkani.

நான் சந்தித்து உரையாடிய மகத்தான இலக்கிய ஆளுமைகளில் கிரீஷ் கர்னாட் மறக்க இயலாதவர்.  அவருடன் பேசிய அந்த 25 நிமிடங்கள் என் வாழ்வின் அற்புத தருணங்கள்.

சென்னையில் ஆக்ஸ்போர்ட் பதிப்பகத்தில் எட்டாண்டு காலம் பணிபுரிந்தாலும் தமிழை பேசவோ எழுதவோ கற்க  முடியாமல் போனதை எண்ணி வருந்துவதாக ஏற்புரையில் குறிப்பிட்டார். அமைதியான நதி மீது ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல்  மிதந்து செல்லும் இலை போல அவருடைய பேச்சு அன்று இருந்தது. விழாவின் முதல் வரிசை இருக்கையில் அமர்ந்து அவருடைய பேச்சை கேட்டு ரசித்தேன். பேசிவிட்டு மேடையை விட்டு இறங்கும் முன் என்னை நோக்கி ஒரு புன்னகையை சிந்தி விட்டு இறங்கினார். கிரீஷ் இன்று மறைந்து விட்டார். ஆனால் அவருடைய அந்த புன்னகை மட்டும் என்றும் என்னுடன் இருக்கும். ஆலிசின் அற்புத உலகத்தில் வரும் பூனையின் சிரிப்பை போல....!

விஞ்ஞானப் பயணம் - வெனிஸ் நகரத்திலிருந்து (3)

பதோவா பல்கலைகழகத்தின் அடுத்த சிறப்பம்சம் அங்குள்ள உலகின் முதல் உடற்கூறியல் ஆய்வகம். பிணத்தின் மீது ஆய்வு செய்வது கத்தோலிக்க திருச்சபை தடை செய்திருந்த காலம். எந்த மதமும் அறிவியலுக்கு துணை நின்றதில்லை என்பதை மக்கள் இன்று வரை உணர்ந்திருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. 17ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை பெண்களுக்கு பட்டமளிக்க கத்தோலிக்க திருச்சபை மறுதலித்து வந்தது என்பது ஒரு வரலாற்று உண்மை. திருச்சபை தலைவர் பெண்களுக்கு பட்டமளிக்க மறுத்து வந்தார். அந்த தடைகள் அனைத்தையும் மீறி முதல்முறையாக 1678ல் தனது முனைவர் பட்டத்தை அதுவும் கணிதத்தில் பெற்றார் எலினா லூக்ரேசியா. பல்கலைகழக வளாகத்தின் மைய மண்டபத்தின் நுழைவாயிலில் அவருக்கு இன்று சிலை வைத்துள்ளனர்.

உடற்கூறியல் ஆய்வகம் செயல்பட பிணங்கள் தேவை. கல்லறையை தோண்டி பிணத்தை எடுத்துவர இரண்டு திருடர்களை பல்கலைகழகம் பயன்படுத்தியது. பிணம் எப்போது கிடைக்கும் என்று தெரியாத காரணத்தால் எந்நேரமும்  தயாராக இருக்கவேண்டும். மூன்று அடுக்கு கொண்ட சிறிய அறையில் தரைத்தளத்தில் பிணத்தை கிடத்தி பேராசிரியர் ஆண்ட்ரூ வெசாலியஸ் ஆய்வு செய்ய முதல் தளத்தில் பேராசியர்கள் நின்று கொள்ள அடுத்த தளத்தில் மாணவர்கள் நின்று கொண்டு அதை வரைந்து குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.
இங்கே வாசகர்கள் ஒன்றை நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். மின்சாரம் இல்லாத அந்த நாட்களில் இது எப்படி சாத்தியமானது? உடற்கூறியல் என்பது மிக நுட்பமாக கவனித்து கற்றுகொள்ள வேண்டிய பாடம். ரத்த நாளங்களும் திசுக்களும் எலும்பின் வகைகளும் அவற்றின் இயல்புகளை பதிவுசெய்து ஒப்பீடு செய்து கற்றாக வேண்டும். வயதும் நோயும் முக்கியமான காரணிகள். ஒளியற்ற அந்த பிணவறையில் கீழேயும் மேலேயும் மாணவர்கள் மெழுகுதிரிகளை பிடித்துக்கொள்ள அந்த வெளிச்சத்தில் ஆய்வைப்பார்த்து பதிவு செய்ய வேண்டும். இதிலும் ஒரு சிக்கல் உண்டு. மெழுகுதிரி எரிய ஆக்சிஜன் வேண்டும். மூடிய அறைக்குள் மாணவர்கள் விடும் மூச்சுக்காற்றின் கார்பன்-டை-ஆக்சைடு எரியும் திரியை அணைக்கும். மெழுகுதிரி எரிய எரிய அறைக்குள் ஆக்சிஜனின் அளவு குறையும். யாரேனும் மயக்கமடையும் வாய்ப்போ மரணமடையும் வாய்ப்போ உண்டு. அவ்வாறு அனேக உயிரிழப்புகள் நேர்ந்துள்ளன. அவை அனைத்தையும் தாண்டியே நாம் இன்றைய நமது உடற்கூறியல் அறிவை பெற்றுள்ளோம். பலருடைய உயிர்த்தியாகத்தாலேயே இது சாத்தியமானது. 1543ல் முதல் உடற்கூறியல் கையேடு பேராசிரியர் ஆண்ட்ரூ வெசாலியஸ் அவர்களால் வெளியிடப்பட்டது.

பின்னாளில் புகழ் பெற்ற மருத்துவர். வில்லியம் ஹார்வி உடலின் ரத்த ஓட்டத்தை பற்றிய ஆய்வுகளை வெளியிட இந்த நூல் உதவியது. இன்றும் ரத்த சுழற்சி மண்டல ஆய்வின் தந்தை என்று மரு.வில்லியம் ஹார்வி போற்றப்படுகிறார்.

பல்கலைகழகம் எங்கும் புகழ்பெற்ற ஆய்வாளர்களின் படங்கள் சுவற்றில் வண்ண ஓவியமாக திகழ்கின்றன. கோபர் நிகஸ் (வானியல் ஆய்வாளர், போலந்து) இங்கே தான் பணியாற்றினார்.

பல்கலைகழகத்தை சுற்றி பார்த்த பின் அடுத்து பதோவா தாவரவியல் பூங்காவை சுற்றி பார்த்தோம். உலகின் மிகத்தொன்மையான பூங்காக்களில் இதுவும் ஒன்று.
பூங்காவின் மையத்தில் வென்னீர் ஊற்று ஒன்று உண்டு. நம் ஊராக இருந்தால் அங்கே கோயில் கட்டி உண்டியல் வைத்திருப்போம். ஆனால் அவர்கள் வெப்ப நாடுகளில் மட்டும் மலரும் பூக்களை பயிரிட்டுள்ளார்கள்.

விதவிதமான பூக்களையும் காய்களையும் பிரசவித்த தாவரங்களை ஒரே இடத்தில் காணும் வாய்ப்பை பெற்றோம்.
தாவரவியல் பூங்காவை அடுத்து இண்டியானா ஜோன்ஸ் அண்ட் த லாஸ்ட் க்ருசேட் திரைப்படத்தில் வரும் சான் பர்னாபா தேவாலயத்திற்கு சென்றோம். இத்தாலியில் இருந்த போது ஒரு இடத்திலும் பிச்சைக்காரர்களை காண முடியவில்லை. இந்த தேவாலய வாசலில் இரண்டு பிச்சைக்காரர்களை கண்டோம். திரைப்படத்தில் வரும் காட்சிகளை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டால் ஒருவித தனிமகிழ்ச்சியை அளிக்கும் இடம் இது. ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பர்க் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் மிக சுவாரஸ்யமானது. ஒரு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர் இயேசு நாதர் பயன்படுத்திய கோப்பை ஒன்றை தேடும் கதை. கதைக்களம் இரண்டாம் உலகப்போர் நிகழும் சமயம் ஆதலால் படத்தில் ஹிட்லர் ஒரு காட்சியில் தோன்றுவார். படத்தின் இறுதிக்காட்சி புனையப்பட்ட ஒன்றே ஆயினும் உணர்ச்சிகரமாக இருக்கும். வாய்ப்புள்ளவர்கள் பார்க்கவும்.

அடுத்த நாள் இத்தாலியின் புகழ்பெற்ற புற்று நோய் ஆராய்ச்சி கழகத்திற்கும், மூலக்கூறு உயிரியல் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்திற்கும் செல்ல வேண்டும்.
மானுட வாழ்க்கையை தனது கொடுங்கரங்களால் நசுக்கும் இந்த நோய்க்கான தீர்வை நோக்கி ஆராய்ச்சியாளர்கள் அல்லும் பகலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர்.
அங்கே செல்வதற்கு முன் இதன் பின்னால் இருக்கும் மிகப்பெரிய சந்தை மதிப்பும் அதனூடே செயல்படும் வணிக தந்திரங்களை பற்றியும் நாம் தெரிந்து கொள்ளத்தான் வேண்டும்.                                                                                 
                                                                                                                                    (தொடரும்)

விஞ்ஞானப் பயணம் - வெனிஸ் நகரத்திலிருந்து (2)

வெனிஸ் விமான நிலையத்திலிருந்து பதூவா நகரம் 63கி.மீ தூரத்தில் அமைந்திருந்தது. நாங்கள் அபேனோ க்ராண்ட் விடுதிக்குள் நுழைந்ததும் எங்களை நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர் ஓடோடி வந்து வரவேற்றார். லாரா நேரி என்பது அம்மையாரின் திருநாமம். எங்களைக் கண்டதும் ''உங்களோட வாட்சப் நம்பருக்கு தொடர்ந்து முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன்...நீங்கள் ஏன் எடுக்கவில்லை அப்புறம் மெயில் கூட அனுப்பிச்சேன்...பாத்தீங்களா?'' என்றார் அப்பாவியாக.  மரியா கடுப்பில் இருந்தாள். ''17 நாடுகளிலிருந்து பிரதிநிதிகள் வரும் போது இம்மாதிரி சில சம்பவங்கள் நடக்கத்தான் செய்யும்...நாங்கள் தான் பொறுத்துக் கொள்ளவேண்டும்...எங்களுக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை....'' என்றேன்.



அன்றைய இரவு, விருந்தினர் அனைவருக்கும் சிறப்பு இரவு உணவு அளிக்கப்பட்டது. எதிலும் காரமும் இல்லை உப்புமில்லை. காரம் என்றால் அவர்களுக்கு தெரிந்தது மிளகு மட்டும் தான். நான் அவித்த மீனும் ரொட்டித்துண்டுகளும் பழங்களும் சாப்பிட்டேன். இயேசுவின் ரத்தம் ஆறாக ஓடியது. மேற்கு ஐரோப்பாவில் குறிப்பாக ஃப்ரான்சு மற்றும் இத்தாலியினருக்கு ஒயின் என்பது உணவின் ஒரு பகுதி. நம் மக்கள் மது அருந்துவது போன்று அவர்கள் அருந்துவதில்லை. போதையில் நினைவிழந்து சாலையில் விழுந்து கிடப்பதில்லை. எனவே மது அருந்துதல் அங்கே நம்மூரைப் போல ஒரு சமூகபிரச்சினையே இல்லை.



திருமதி. லாரா நேரி மறுநாளுக்கான செயல்திட்டத்தை விவரித்தார். காலை இத்தாலி வணிகர் பேரவை தரும் வரவேற்பைத் தொடர்ந்து பதோவா பல்கலைக்கழகம் மற்றும் பதோவா தாவரவியல் பூங்கா ஆகிய இடங்களுக்கு செல்ல வேண்டும்.

மறுநாள் காலை சிற்றுண்டியை முடித்து விட்டு வணிகர் சங்கம் சென்று வரவேற்பு மற்றும் அறிமுககூட்டத்தை முடித்து விட்டு பதோவா பல்கலைகழகம் சென்றோம்.

இங்கே தான் 18 ஆண்டு காலம் கணிதவியல் துறையின் பேராசிரியராகவும் துறைத்தலைவராகவும் கலிலியோ இருந்தார். அவரை ஒரு இயற்பியலாளர் என்று இதுகாறும் கருதிக்கொண்டிருந்த எங்களுக்கு இந்த செய்தி வியப்பை ஏற்படுத்தியது. கலிலியோ அடிப்படையில் கணிதமேதை. அதையும் தாண்டி அவருக்கு வானியல் மற்றும் இயற்பியலில் மிதமிஞ்சிய ஆர்வம் இருந்தது. பைசா நகரத்தில் இருக்கும் சாய்ந்த கோபுரத்தில் அவர் நிகழ்த்திய இறகு நாணய சோதனை பிரசித்தி பெற்ற ஒன்று. புவி பொருட்கள் மீது செலுத்தும் விசை மாறாதது எனவே அது ஒரு மாறிலி என்றும் கண்டறிந்தார். ஆனால் அதை பரிசோதனை வாயிலாக நிரூபித்த அவர் கணித ரீதியாக நிரூபிக்கும் முன் மரணடந்தார். அவர் மரணமடைந்த ஆண்டு ஐசக் நியூட்டன் பிறந்தார். அவரே புவி ஈர்ப்பு விசையை கணித சமன்பாடு வாயிலாக புவி ஈர்ப்பு மாறிலியை நிறுவினார்.  வெற்றிடத்தில் இறகும் இரும்புக்குண்டும் ஒரே அளவில் ஈர்க்கப்படுகின்றன என்பதை யூட்யூபில் இன்றும் காணலாம்.

https://www.youtube.com/watch?v=QyeF-_QPSbk


கலிலியோ பற்றி பல்வேறு விதமான சித்திரங்கள் அங்கே கிடைத்தன. பல்கலைக்கழகத்தில் மிக அதிக ஊழியம் பெற்ற பேராசிரியர் அவர் தான். ஆள் நல்ல குள்ளம் மற்றும் மாபெரும் கஞ்சன். கலிலியோ வகுப்பெடுக்கும் வளாகம் சதுர வடிவ தரைத்தளமும் அதன் விதானங்கள் சுற்றுச்சுவரிலிருந்து மையத்தை நோக்கி எழும்பும் கூம்பு வடிவமும் கொண்டவை.

வகுப்பின் மையத்திலிருந்து வாயில் வரை படிக்கட்டு பாணியில் கீழிருந்து மேலாக இருக்கைகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். எனவே இறுதி வரிசை மாணவர்கள் கலிலியோவின் குரலை கேட்க முடியுமே தவிர அவரை பார்க்க முடியாது. எனவே அவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி கலிலியோவிடம் ஒரு வேண்டுகோள் வைத்தனர். அதாவது, வகுப்பின் நடுவே மரத்தாலான மேடை ஒன்றை அமைப்பது, அதன் மீதேறி அவர் பாடம் எடுத்தால் அனைவரும் அவரை நன்கு கவனிக்கமுடியும் என்றனர். கலிலியோ ''நல்ல யோசனை...உடனே செயல்படுத்துங்கள்....ஆனால் என்னிடம் காசு எதுவும் கேட்கக்கூடாது'' என்றபடி நடையைக் கட்டினார். மாணவர்கள் நிதி திரட்டி மேடை அமைத்து தந்தனர்.



கலிலியோ வகுப்பில் கணிதம் கற்பித்துவிட்டு ஓய்வு நேரத்தில் வானியல் ஆராய்ச்சியிலும் இயற்பியல் ஆராய்ச்சியிலும் கவனம் செலுத்தினார். அவருக்கு ஒரு வித்தியாசமான குணம் இருந்தது. வாழ்வியல் சம்பவங்களைக்கூட ஒரு கணிதசமன்பாடாக மாற்றி சமன் செய்தால் தான் அன்றிரவு தூக்கம் வரும். வேலைக்காரன் வராவிட்டால் கூட அதை ஒரு நிகழ்தகவு தத்துவத்தின் (Probability Theory) அடிப்படையில் சமன்பாடாக மாற்றி விடுவார். (இது பற்றி தெரியாத வாசகர்கள் வீட்டுக்கு அருகாமையில் இருக்கும் கணித / இயற்பியல் மாணவர்களை அணுகலாம். பையன் பதில் சொன்னால் ஒழுங்காக கல்லூரிக்கு போய் படிக்கிறான்னு அர்த்தம். இல்லைனா கட் அடிச்சுட்டு ஊர் சுத்துறான்னு அர்த்தம்) அப்படிப்பட்ட மனிதனுக்கு டாலமியின் புவிமையக்கொள்கையின் பால் பல்வேறு சந்தேகங்கள் இருந்தன. நிலவு தேய்வதும், வளர்வதும், கிரகணத்தின் போது காணக்கிடைக்கும் பூமியின் நிழல், சந்திரனின் நிழல், பூமிக்கும் சந்திரனுக்குமிடையே உள்ள தூரம் (சூரியனுக்கும் பூமிக்குமிடையேயான தூரத்தை அவருக்கு முன்பே க்ரேக்கர்கள் பாரலாக்ஸ் முறைப்படி அளந்திருந்தனர்) இந்த தரவுகளின் அடிப்படையில் கலிலியோ சமன்பாடுகளை உருவாக்க அவை இடிபட்டன. ஆனால், அவர் சூரியனை மையத்திற்கு தள்ளி பூமியை சுற்றுப்பாதைக்கு கொண்டு வந்து கணக்கிடும் போது சமன்பாடுகள் சமனிலை அடைந்தன. இதைக் கண்ட கலிலியோ தனது ஆராய்ச்சியை தீவிரப்படுத்த அன்றைய கத்தோலிக்க மதம் அதிர்ந்து போனது.

இறைவன் படைத்த உலகில் பூமியே மையத்தில் இருக்க, சூரியன் அதை சுற்றி வருகிறது. அதை மாற்ற அற்ப மானுடனான ஒருவன் முற்படுவதா? அதை திருச்சபை அனுமதிப்பதா? திருச்சபையின் தலைவர் போப்பாண்டவர் கலிலியோவை அழைத்துவர செய்தார். விசாரணை துவங்கியது.

''என்ன தம்பி....உடம்பு எப்படி இருக்கு....ம்ம்...ஏதோ சூரியன் தான் நடுவில் இருக்கு...பூமி அதை சுற்றி வருதுன்னு...பசங்களுக்கு பாடம் நடத்துறியாமே...உண்மையா?'' என்று அன்பொழுக கேட்டார்.

மிரண்டு போன கலிலியோ '''ஐயா...அப்பிடி ஒண்ணுமில்லீங்க....ஆண்டவர் இப்படி படைச்சிருக்காரே...அதுக்கு பதிலா சூரியனை நடுவுல வச்சிருந்தா எப்படி இருக்கும்னு பசங்க கேட்டாய்ங்க....அப்படி இருக்குற மாதிரி கற்பனை பண்ணி வியாசம் எழுதச்சொல்லி வீட்டுப்பாடம் கொடுத்தேன்...அம்புட்டுதான் ஆண்டவரே...'' என்றார்.

''பாத்து தம்பி...மண்டை பத்திரம்'' என்று கருணையோடு அனுப்பி வைத்தார் போப்பாண்டவர்.

ஒரு விஞ்ஞானிக்கே உண்டான தேடலும் தாகமும் கொண்ட கலிலியோ தொடர்ந்து தனது ஆராய்ச்சியில் முனைப்போடு செயல்பட்டு உண்மையை கணித ரீதியாக நிரூபணம் செய்தார். மாணவர்களோடு ஒரு விதமான தயக்கத்துடனே பகிர்ந்து கொண்டார்.

இந்தமுறை போப்பாண்டவர் அழைத்து விசாரணையை தனது அடியாட்களோடு வேறுவிதமாக நடத்தினார்.

தலைகீழாக தொங்கவிடப்பட்ட கலிலியோவின் உடலில் போப்பாண்டவரின் அடியாட்கள் சில பயிற்சிகளை மேற்கொண்டனர்.

கலிலியோ இறுதியாக ஒரு முடிவிற்கு வந்தார். இப்போது சமயோசிதமாக செயல்பட்டு இங்கேயிருந்து தப்பிக்க வேண்டும். உயிர் பிழைத்தால் உண்மையும் பிழைக்கும். எனவே, போப்பிடம் ஒரு வேண்டுகோள் விடுத்தார். பூமியே மையப்புள்ளி என்றும் சூரியனே பூமியை சுற்றி வருகிறது என்றும் தாம் ஒப்புக்கொள்வதாகவும் தனக்கு தலைசுற்றுவதால் இப்போதே விடுவிக்கும்படியும் வேண்டினார். ''மகனே அப்படி வா வழிக்கு ஆராய்ச்சியா பண்ற ஆராய்ச்சி...ஆண்டவர் படைப்பையே ஆராய்ச்சி பண்றியா....இனிமே இந்த மாதிரி கத்தோலிக்க நம்பிக்கைக்கு மாறாக பேசினா நான் போப்பாகவே இருக்க மாட்டேன்....நாஸ்தியாயிடுவே....ஓடுறா...'''என்று விரட்டினார் போப்.

கலிலியோ அன்றிரவு ஆராய்ச்சி குறிப்புக்களை படியெடுத்து தனது மாணவர்களில் நான்கு பேரை தேர்ந்தெடுத்து  திசைக்கொருவராக அண்டை நாட்டு ஆசிரியர்களிடம் சேர்ப்பிக்கும்படி அனுப்பி வைத்தார். அவ்வாறு தப்பித்த ஆராய்ச்சி குறிப்புகள் தான் இன்று நமக்கு கிடைக்கின்றன.

ஆனால் அதே காலகட்டத்தில் கலிலியோ போன்று தலைவணங்காமல் கத்தோலிக்க திருச்சபையை தனது அறிவாயுதத்தால் எதிர்த்த அறிவியலாளரும் இருந்தார். அந்த விஞ்ஞானியின் பெயர் ''புருனோ''.



கலிலியோவை விசாரித்ததை போன்றே புருனோவையும் விசாரித்தார். புருனோ மசியவில்லை. தான் கண்ட உண்மையை மாற்றி உரைக்க முடியாது என்று பிடிவாதமாக மறுத்தார். இறுதியாக போப்பாண்டவர் இவ்வாறாக தீர்ப்பெழுதினார் ''புருனோ, கத்தோலிக்க நம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக பேசுகிறான் எனவே மரண தண்டனை விதிக்கிறேன்''.

புருனோ உயிரோடு எரித்துக் கொள்ளப்பட்டார். ஆனால் உண்மையை எரிக்க முடியுமா? எந்த தெருமுனையில் வைத்து புருனோ எரித்துக் கொள்ளப்பட்டாரோ அதே இடத்தில் அவர் சிலையாக இன்றைய தலைமுறைக்கு சத்தியத்தின் சாட்சியாக தலை நிமிர்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறார். கத்தோலிக்க திருச்சபை உண்மையின் முன்னால் தலைகவிழ்ந்து நின்று கொண்டிருக்கிறது. சத்தியத்திற்கு ஏது சாவு?

(தொடரும்)

விஞ்ஞானப் பயணம் - வெனிஸ் நகரத்திலிருந்து

செப்டம்பர் மாதத்தின் மூன்றாம் வாரம் எங்கள் நிர்வாக இயக்குனர் என்னை அழைத்து ''நவம்பர் 11ஆம் தேதியிலிருந்து 17ஆம் தேதி வரை இத்தாலி போக வேண்டியிருக்கும். போய்ட்டு வந்துடு'' என்று சொல்லிவிட்டு எனது பதிலுக்குக் கூட காத்திராமல் இணைப்பை துண்டித்தார். அவருக்கு தெரியும் ''சார்., நவம்பர் 11ஆம் தேதி எனக்கு தலைவலி சார் ... அதனால இரண்டு நாள் லீவு வேணும் சார்'' என்று நான் கேட்டுவிடும் அபாயம் இருப்பதை முன் கூட்டியே உணர்ந்த அவர் உத்தரவை மட்டும் பிறப்பித்து விட்டு தகவல் தொடர்பை துண்டித்தார்.

உறவினர்கள் தகவல் கேள்விப்பட்டதும்  ''கழுதை கெட்டா குட்டிச்சுவரு'' என்று ஒதுங்கினார்கள். நண்பர்களில் சிலர் பெருமை கொண்டார்கள். காரணம் அழைத்தது இத்தாலியின் தொழில்துறை அமைச்சகத்தின் கீழ் இயங்கும் இத்தாலி வணிக முகவாண்மை. பயணத்திட்டத்தின் முதன்மைக்கூறு அங்கிருக்கும் பதுவா பல்கலைக்கழகத்திற்கும் அதன் கீழ் இயங்கும் மூலக்கூறு வேதியியல் தொழிட்நுட்பக்கழகத்திற்கும், வெனிஸ் புற்று நோய் ஆய்வு நிறுவனத்திற்கும் சென்று வரவேண்டும். இதுவே பயணத்தின் சிறப்பம்சம். இந்தியாவில் இருக்கும் இரண்டு நிறுவனங்களுக்குத்தான் அழைப்பு. அதில் ஒன்று எங்கள் நிறுவனம்.

நண்பர்கள் சிலர் குழம்பினார்கள்.

''இவனுக்கும் பல்கலைகழகத்திற்கும் என்ன சார் சம்பந்தம்?''

''அட அதை விடுங்க சார்...பல்கலைகழகம் ரெண்டாவது...முதல்ல அறிவுக்கும் இவனுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? மைசூர் போண்டாவில் கூட ஒரு மாதிரியா மைசூரை கண்டு பிடிச்சிடலாம் சார்...இவன்கிட்ட அறிவின் சாயல்னு துளியும் கிடையாதே....என்ன கொடுமை இது?''

குழம்பியவர்கள் அவரவர் பொருளாதார வலிமைக்கேற்ப வெளிநாடு மற்றும் ராணுவ சரக்குகளிடமும் ஒன்றுமில்லாதவர்கள் டாஸ்மாக் நோக்கியும் விரைந்தனர்.

இதைப் பற்றி துளியும் அக்கறை இல்லாத நான் இத்தாலிக்கும் தமிழனான எனக்கும் உள்ள வரலாற்று தொடர்பை ஆராய முனைந்தேன்.

இதற்கிடையில் இத்தாலிய அரசு எனக்கும் பயணச்சீட்டு, ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் முன்பதிவு என பல ஏற்பாடுகளை விரைந்து செய்து முடித்துவிட்டது.

இத்தாலிக்கும் தமிழர்களான நமக்கும் பன்னெடுங்கால தொடர்பு உண்டு. இன்றைய இத்தாலி அன்று இல்லை. இன்றைய இத்தாலியின் ஒரு பகுதி வெனிஸ் பேரரசாகவும் மற்றொரு பகுதி ரோமப்பேரரசின் கீழும் இருந்தது. ரோமாபுரியிலிருந்து வந்து பாண்டிய நாட்டின் முத்து, பவளம், பட்டாடைகள், மிளகு, தேன் போன்றவற்றை வாங்கி வணிகம் செய்து வந்துள்ளனர். சங்க இலக்கியத்தில் யவனர்கள் என்று குறிப்பிடப்படுவது ரோமாபுரிவாழ் வணிகர்களைத்தான். ரோமிலிருந்து துருக்கி வழியாக ஐரோப்பாவை கடந்து அரேபியா பின்பு அங்கிருந்து தமிழகம் வந்து வணிகம் செய்துள்ளனர் என்று ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. மதுரை உறங்கா நகரமாக இயங்கியது. தேனை அதிகமாக உற்பத்தி செய்யும் கேந்திரங்களில் மதுரையும் ஒன்று. மதுரைக்கு மதுரை என்று பெயர் வரக்காரணமும் அதுவே. மது என்றால் தேன் என்று தான் அன்றைய பொருள்...இன்றும் கூட. இந்த பிராந்தியத்தில் மருதமரங்கள் நிரம்பியிருந்த காரணத்தால்  கிராமத்து மக்கள் ''மருதை'' என்றும்  குறிப்பிடுவர்.

இத்தாலியில் இருந்து மதம் பரப்ப வந்த காண்ஸ்ட்டாடின் பெஸ்கி என்னும் பாதிரியார், வீரமாமுனிவர் என்று தனது பெயரை மாற்றிக் கொண்டு தமிழ் கற்று தேம்பாவணி என்னும் காவியத்தை இயற்றினார். சதுர் அகராதி படைத்தார். பரமார்த்தகுரு கதைகள் எழுதினார். அதைவிட அவர் ஆற்றிய அரும்பணி தமிழ் எழுத்து  முறையில் கொண்டு வந்த சீர்திருத்தங்கள். அதற்கு முன்பு வரை நமக்கு மெய்யெழுத்துக்களுக்கு புள்ளி வைக்கும் பழக்கம் இல்லை. காரணம், பனை ஓலையில் எழுதும் போது எழுத்தாணி கொண்டு புள்ளி வைத்தால் அது பொத்தலாகி விடும். பனை ஓலையின் ஆயுளும் குறையும். அதே போல 'ஏ' என்ற எழுத்து இல்லை. 'எ' என்று எழுதி அதன் கீழே கோடு ஒன்று கிழிப்பர் அல்லது அதன் தலைமேலே பொட்டொன்று வைப்பர். வீரமாமுனிவர் தான் 'எ' என்னும் எழுத்தின் கீழே ஒரு இழுப்பை இழுத்துவிட்டார்.

தமிழின் சிறப்புகளில் இதுவும் ஒன்று. காலத்திற்கு ஏற்றவாறு தொழிட்நுட்பவளர்ச்சிக்கு தக்கவாறு தன்னை தகவமைத்துக் கொள்ளும் இயல்பை தன்னகத்தே கொண்ட ஒரே மொழி தமிழ் மட்டுமே. இந்தப் பண்புகள் இல்லாத சமசுகிருதம், லத்தீன், கிரேக்கம், எபிரேயம் போன்ற மொழிகள் செத்துப்போயின. இத்தாலிக்கும் தமிழருக்குமான தொடர்பு குறித்த ஆராய்ச்சிகளை ஒரு பக்கம் செய்து கொண்டே துணிமணிகளுடன் சென்னை பன்னாட்டு விமான முனையம் வந்தடைந்தேன். நள்ளிரவு மணி 1.50க்கு விமானம். சென்னையிலிருந்து ஃப்ராங்க்ஃப்ர்ட் பின்பு அங்கிருந்து வெனிஸ் என்பதாக பயணம். சென்னையிலிருந்து ஃப்ராங்க்ஃப்ர்ட் 10 மணி நேரப்பயணம். அங்கே 4 மணிநேரக் காத்திருப்புக்கு பின் வெனிஸ் ஒண்ணரை மணி நேரம்.

ஃப்ராங்க்ஃப்ர்ட் செல்லும் லுஃப்தான்சா விமானத்தில் ஜெர்மானிய பாட்டிகள் வரவேற்றனர். அமெரிக்கா செல்லும் பயணிகளே அதிகம். எனது இருக்கைக்கு அருகே ஒரு மாமாவும் மாமியும் அமெரிக்காவிலிருக்கும் தனது மகன் வீட்டுக்கு பயணம். மாமா ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் விற்பன்னர் என்று மாமி மூலமாக தெரிய வந்தது.

''ஏன்னா சகுனம் ஜாதகம் பார்த்தேளா இல்லியா ஒன்னும் பிரச்சினையில்லையே....''

''பாத்துட்டேண்டி...அதிலும் நீ கும்ப ராசி பார்த்தியா...இன்னைக்கு அமோகமா இருக்கு...உனக்கு மாற்றுமதத்துக்காரா ஒத்தாசையா இருப்பா...குடை இல்லாட்டி போனா ரெயின் கோட் இலவசமா கிடைக்க வாய்ப்பிருக்குன்னா பாத்துக்கோயேன்...அமோகமா இருக்க போறது நமக்கு''

எனக்கு வியப்பாக இருந்தது. ஜோதிடத்தில் வீடு வாங்கலாம், கல்யாணம் பண்ணலாம் என்று கணித்து சொல்வார்கள். குடை கிடைக்கும் வடை கிடைக்கும் என்றெல்லாம் கணிக்க முடியுமா? இவரை மாதிரி ஒருத்தரைத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். எனது எதிர்காலம் பற்றி மாமா எப்படி கணிக்கிறார் என்று பார்க்கலாம். மாமாவிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். துளியும் யோசிக்காமல் இருக்கைக்கு முன்னே இருந்த வாந்தி கவரில் எனது ஜாதகக் கட்டத்தை வரைந்தார்.

''மிதுன ராசி ....சிம்ம லக்னம்...நீர் உருப்படறதுக்கு வாய்ப்பே இல்லையே''

''அதுதான் எனக்கே தெரியுமே....வேறேதாவது உங்களுக்கு தெரியுதா?

''இதோ பாரும் உம்மோடத மட்டும் வச்சிண்டு ஒன்னும் பண்ண முடியாதுங்காணும்....ஆம்படையா அப்புறம் புள்ளாண்டானோட கட்டம் இருந்தா தான் ஏதாவது சொல்ல முடியும்...இல்லைனா இது ஒரு வீணாப்போன ஜாதகம்'' என்றளவில் எனது எதிர்காலம் குறித்த கணிப்பிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார்.

அரைத்தூக்கத்தில் இருந்த பயணிகளை தலைமைப்பணிப்பெண்ணின் அழைப்பு நிமிர்ந்து அமரச்செய்தது. அதாவது வதக்கப்பட்ட காய்கறிகள் வைத்து சுற்றப்பட்ட சப்பாத்தி வழங்கப்படும் என்பதாக அறிவிப்பு. உண்மையிலேயே சுவையாக இருந்தது. பணிப்பெண்கள் அனைவரும் பாட்டிகள் என்பதால் பயணிகள் அனைவரும் நித்திரைக்கு விரைந்தனர். அது ஏனோ தெரியவில்லை ஜெர்மானிய பணிப்பெண்களிடம் ஒரு பணிவோ பணி நேர்த்தியோ இல்லை. ஒருவித மூர்க்கத்தனம் இருந்ததை உணர்ந்தேன்.

தூங்கி எழுந்த போது பேய் மழையோடு ஃப்ராங்க்ஃபர்ட் எங்களை வரவேற்றது. மாமா குஷியாகி விட்டார். ''ஜிட்டு...நான் சொன்னேனோலில்லியோ பார் மழை பெய்யறது...நம்ம எல்லோருக்கும் குடை கொடுக்கப் போறா...'' என்றார். நானும் மாமாவின் ஜோதிட அறிவு குறித்து வியந்தபடி விமானத்தின் கதவருகே வந்தேன். அங்கே குடையுமில்லை படையுமில்லை.. எல்லோரும் நனைந்தபடியே இறங்கி பேருந்தில் ஏறினார்கள். மாமா பவ்யமாக சென்னை ஆங்கிலத்தில் ''மழையில் நனைஞ்ச படி எப்படி எறங்குறது...குடை தர மாட்டேளா? என்றார். மூதாட்டி பணிப்பெண்ணோ ''குடையும் கிடையாது வடையும் கிடையாது...எறங்குங்க .ம்...நேரமில்ல...அடுத்த போர்டிங் ஸ்டார்ட் பண்ணனும்....சீக்கிரம்'' என்றார் கோபமாக. அடுத்த விமானத்தை பிடிப்பதற்கு முன்பாக குடியேறல் பிரிவில் விசாவில் நுழைவு அனுமதி முத்திரை பெற வேண்டும். செங்கன் விசா வைத்திருப்போர் முதல்ல் நுழையும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளில் முத்திரையை வாங்கி விட்டால் அடுத்து எங்கும் வாங்க வேண்டியதில்லை. இத்தாலிக்கு ஜெர்மனி வாயிலாக செல்வோர் இரண்டு விமானத்திற்கும் இடையே மூன்று மணி நேரம் இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்வது நலம். இல்லையெனில் படாத பாடு படவேண்டியிருக்கும். விமானத்தை தவறவிடும் வாய்ப்புக்கள் அதிகம். நானும் நுழைவு முத்திரை பெற்று காத்திருந்து வெனிஸ் வந்து இறங்கிய போது நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்த பேருந்து என்னை விட்டுவிட்டு எப்போதோ சென்றிருந்தது. நான் கையில் அழைப்பிதழை வைத்துக்கொண்டு ஒரு மணி நேரம் இங்குமங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தேன். அங்கே யாரும் ஆங்கிலம் பேச மாட்டார்கள். நமக்குத்தான் அப்படி ஒரு வியாதி உண்டு, ஆங்கிலத்தில் பேசினால் அதை ஒரு கௌரவமாக கருதுவோம். ஆனால் இங்கிலாந்தின் மிக அருகாமையில் இருக்கும் இத்தாலியில் ஒருவருக்கும் அந்த வியாதி இல்லை. நான் குறுக்குமறுக்குமாக விமான நிலையத்தில் அலைந்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில் இன்னொரு அபலை அங்கே அதே அழைப்பிதழோடு அலைந்து கொண்டிருந்தது. அந்த அபலையின் பெயர் மரியா. தென்ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து வந்தவர். இருவரும் ''நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளரால் கைவிடப்பட்டோர் சங்கம்'' என்ற ஒன்றை ஆரம்பித்தோம். உடனடியாக கார் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்து பதோவா என்னும் ஊரில் இருக்கும் க்ராண்ட் அபேனோ என்னும் நட்சத்திர விடுதிக்கு செல்வது என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றி செயல்படுத்தினோம். வழிநெடுக மரியா புலம்பிக்கொண்டே வந்தாள். ''எங்க வீட்டுக்காரரு அப்பவே சொன்னாரு....இலவசமா டிக்கெட் தர்றான், ஹோட்டல் தர்றான்னு போகாதே...நட்டாத்துல விட்டுருவானுகன்னு....நான் கேட்கலை...இப்போ அவதி படுறேன்....ஒருத்தனுக்கும் இங்கிலீஷ் தெரியலை.....நல்ல வேளை நீ இருந்தே...இல்லைன்னா...நெனெச்சுப்பாக்கவே பயமே இருக்கு....'

(தொடரும்)

மேய்ப்பனின் ஆடுகள்...!

மந்தையில் காத்திருந்தாலே போதும்
மேய்ப்பன் வருவார்.
பொறுமையின்றி
தேவாலயத்தில் தேட வந்தன
மேய்ப்பனை மறந்த சில ஆடுகள்

பாதிரியின் உணவு மேசை
ஆடுகளின் கல்லறை

மேய்ப்பர் ஆடுகளை
மந்தையில் தேடுகிறார்

ஆடுகளே...!
மந்தையிலேயே காத்திருங்கள்
மேய்ப்பன் வருவார்.

எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் நினைவாக...!

 ''மாப்பாளையம்'' என்று பேச்சு வழக்கிலும் 'மஹபூப் பாளையம்' என்று எழுத்து வழக்கிலும் வழங்கப்படக்கூடிய மதுரை நகரின் புறநகர் பகுதியின் துவக்கப்புள்ளியில் இருக்கும் அந்த விடுதியின் பெயர் அரிமா அரங்கம். அங்கு 1992ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் நடந்த ''இனி'' வாசகர் வட்டத்தின் கூட்டத்தில் தான் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் அவர்களை சந்தித்தேன். வெள்ளை வேட்டி, முழுக்கை சட்டை, மயில்தோகை வண்ணத்தில் சால்வை நடுவகிடு எடுத்து படிய வாரிய தலைமுடி. பிரபஞ்சன் அரிமா அரங்கின் வாயிலில் புகைபிடித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு பத்தடி இடைவெளியில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். ஏனோ பேசத்தோன்றவில்லை. அந்த உள் அரங்கு கூட்டத்தின் சிறப்பு அழைப்பாளர்கள் பேரா.சுப.வீ (அப்போது அவர் தி.க/திமுக இரண்டையும் கடுமையாக எதிர்த்துக் கொண்டிருந்தார்) இன்று தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் பெண்ணிய செயற்பாட்டாளர் என்று அறியப்படும் தோழர். ஓவியா மற்றும் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன்.
அப்போது ''இனி'' பத்திரிக்கையின் நடுப்பக்கத்தின் பிரபஞ்சன் அரசியல் கட்டுரைகள் எழுதுவார். அதை வாசித்து விட்டுத்தான் அந்த கூட்டத்திற்கு சென்றேன். சுப.வீ வாசகர்களின் கேள்விக்கு பதில் அளித்தார். ஓவியா பேசும் போது பெண் எழுத்தாளர்களை ஊக்குவிக்கும் வகையில் அவர்களுக்கு அதிக பக்கங்கள் ஒதுக்க வேண்டும் என்றார். இறுதியாக பிரபஞ்சன் பேசினார்.

.
அவரது பேச்சு அன்றைய அரசியல் போக்குகள் குறித்து அமைந்ததாக நினைவு. ஞாபகத்தில் நின்ற சில தகவல்கள் எனக் கீழ்க்கண்டவற்றை குறிப்பிடலாம்.
1) ''தி செகண்ட் செக்ஸ்''  (The Second Sex) என்னும் நூலை சிமோன் த பொவார் (Simone de Beauvoir) எழுதுவதற்கு முன்பாகவே ''பெண் ஏன் அடிமையானாள்?'' என்னும் நூலை தந்தை பெரியார் எழுதி முடித்து விட்டார்.
2) தமிழர்களில் இரு வகை உண்டு. ஒன்று தமிழ் பேசும் தமிழர்கள் மற்றொன்று தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள். (''நாங்கள் தமிழ் பேசும் தமிழர்கள் தமிழ்   நாட்டுத்தமிழர்கள் அல்ல'' என்று பேச்சினிடையே அடிக்கடி குறிப்பிட்டார்)
3) தமிழர்களின் கற்பனை வற்றி போனதுக்கு முதன்மை காரணம் ''இட்லி''
4) ஆண் பெண் சமத்துவம் / சனாதன எதிர்ப்பு போன்றவற்றை தத்துவார்த்தரீதியாக சமூக அமைப்பு மாற்றம் வாயிலாக கொண்டு வருவதன் முக்கியத்துவம் போன்ற கூறுகளுடன் அமைந்தது அவரது பேச்சு.
பிரபஞ்சனின் பேச்சு பாணி சற்று வித்தியாசமானது. பேச்சும் மூச்சும் சரிவிகித சமானமாக கலந்து மந்திரஸ்தாயியில் அவரது குரல் ஒலிக்கும். சுவாரசியமாக பேசுவதில் அவர் சமர்த்தர் என்பதை தற்போது தான் ஸ்ருதி டிவியின் பதிவுகள் வாயிலாக  நான் தெரிந்து கொண்டேன். ஆனால் அவரது எழுத்து அப்போதே என்னை கவர்ந்தது. ''அப்பாவின் வேட்டி'' என்ற சிறுகதை இன்றும் நினைவில் நிற்கும் கதை. வானம் வசப்படும் / மானுடம் வெல்லும் போன்ற நாவல்களை படித்த பிறகுதான் அதற்கு முன் நான் படித்த பொன்னியின் செல்வன் வரலாற்று நாவல் இல்லை எனத்தெரிய வந்தது. சம்பவங்களை சான்றுகளுடன் பின்னி புனைவை அளவோடு கலந்து (அது கூட வாசிப்பின் தடைகளை அகற்றும் பொருட்டு) எழுதப்பட வேண்டும் என்ற நியதியை பிரபஞ்சனே தமிழிலக்கியத்தில் அறிமுகப்படுத்தினார் என்பது எனது தாழ்மையான கருத்து.
கல்கி புனைவையே வரலாறு என்று தமிழர்களை நம்பவைத்து விட்டார். கூடவே சாண்டில்யன் மற்றும் ஜெகசிற்பியன் துவங்கி இன்றைய பாலகுமாரன் வரை அதையே இறுக்கமாக பற்றிக்கொள்ள பிரபஞ்சன் அந்த தடைகளை மிக கவனமாக தனது படைப்புகளில் தகர்த்தெறிந்தார்.
ப்ரெஞ்ச் அரசின் மொழிபெயர்ப்பாளாராகவும் முதன்மை நிர்வாகியாகவும் விளங்கிய அனந்தரங்கம் பிள்ளையின் நாட்குறிப்புக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு புனையப்பட்ட மானுடம் வெல்லும் / வானம் வசப்படும் இரண்டும் தமிழ் நாவல் பரப்புகளில் ஒரு முக்கிய இடத்தை பிடித்தன. பிரபஞ்சனுக்கு இசையில் அலாதி நாட்டம் உண்டு. காஃபி பற்றியும் அதை அருந்தும் விதம் பற்றியும் அவர் எழுத்துக்கள் மூலமாக அறிந்து கொண்டு எனது பணி நிமித்தம்  தஞ்சை செல்லும் போதெல்லாம் அவர் அறிமுகம் செய்த காபி பேலசில் (Coffee Place - South Ram Pet)  காஃபி அருந்துவதை வழக்கமாக வைத்திருந்தேன். ரசனையோடு வாழ பணம் ஒரு பொருட்டல்ல மனமே பிரதானம் என்பதை அவர் வாயிலாகவே பயின்றேன். இந்தவிதத்தில் பிரபஞ்சன் எனக்கு ஒரு ஞானாசிரியர்.
அவர் இறந்துவிட்டதாக செய்தி வந்த போது நான் ஆந்திராவின் காளஹஸ்தியிலிருந்து சென்னைக்கு காரில் வந்து கொண்டிருந்தேன். வீட்டிற்கு வந்ததும் அவர் எழுதிய '' பிரபஞ்சன் மகாபாரதம்'' என்னும் நூலை என் மகனிடம் எடுத்துக்கொடுத்து படிக்கச் சொன்னேன். பிரபஞ்சனுக்கு நான் அஞ்சலி செலுத்திய முறை இதுதான். ஒரு படைப்பாளிக்கு வாசகனாக நான் அளிக்கும் அங்கீகாரமும் கௌரவமும் உயரிய மரியாதையும் அதுவே.

மழை (சிறுகதை - 12-12-2018)

சென்னைக்கு மழை புதிதல்ல. ஆனால் இந்த மழை சென்னைக்கு புதிது. தன்னை தொடர்ந்து இழிவு படுத்தும் இந்த ஜனத்திரளை பழிவாங்கியே தீருவது என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு பெய்த மழை மக்களின் ஜீவாதாரத்தை புரட்டிப் போட்டது. அடர்த்தியான மழைத்தாரைகள் நகரத்தை கனமாக நனைத்து வைத்திருந்தது. ஈரத்தால் கருத்த சுவர்கள் புதிய கட்டிடங்களுக்குக் கூட பழைமையை கொடுத்தன; காய்வதற்கும் மாறுவதற்கும் பல நாட்களாகும். மரங்களின் கிளைகள் முறிந்து தெருவெங்கும் நிரம்பி நனைந்து நாற்றம் குடலை புரட்டியது. மக்கள் முகத்தில் வறுமையின் நிழல் படிந்திருந்தது. இதற்கு பணம் படைத்தவர்களும் தப்பவில்லை. காரும் பங்களாவும் கிரிடிட் கார்டும் கம்ப்யூட்டரும் சோறு போடாது என்பதை மக்கள் உணர்ந்தார்களா என்பது தெரியவில்லை. வெள்ளம் வடிந்த பின்பும் அதன் பாதிப்பு சற்றும் குறையவில்லை. மழை சென்னை நகரை குப்பையால் அலங்காரம் செய்திருந்தது. அந்த அலங்காரத்தை மாநகராட்சி கலைக்க முயற்சித்து கொண்டுருந்தது. மழை இடைவேளை விட்ட போது போக்குவரத்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அசையாமல் நின்ற நகரத்தை அசைய வைத்தது.  தொலைத்தொடர்பு வசதியும் மின்சாரமும் அவ்வப்போது உயிர் பெற்றன. சில நிமிடங்கள் நீடித்து மரணிக்கவும் செய்தன. ஆனால், இவை அனைத்தும் அவளுக்கும் அவளுடைய குழந்தைகளின் வயிற்றுக்கும் தெரியவில்லை. அப்போது தான் அவளுக்கு நம்பிக்கை தரும்படி ஒரு அலைபேசி அழைப்பு வந்தது.

''பல்லாவரம் வரைக்கும் ட்ரெயினில வந்துடுங்க...அங்கேயிருந்து பஸ் பிடிச்சி பம்மல் வந்திட்டீங்கன்னா....குமரன் காலணிக்கு ஷேர் ஆட்டோ கிடைக்கும்..ஒண்ணுமே பிரச்சினை இல்லை....4000 கொடுத்துர்றேன்...!

நாலாயிரம்.....நாலாயிரம்.....அந்த நாலாயிரத்தின் மதிப்பு அவளுக்கு மட்டுமே தெரியும். பேசியவனின் குரலை கணிக்கும் ஆற்றலை எட்டாண்டு கால அனுபவம் அவளுக்கு நன்றாகவே கற்றுத் தந்திருந்தது. கணிப்பொறி வல்லுனர் என்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு பேசியவனின் குரலில் இருந்த அமைதியும் குளிர்ச்சியும் தன் இரண்டு குழந்தைகளையும் தனியே வீட்டில் விட்டு விட்டு கிளம்பும் தைரியத்தை கொடுத்தது.



‘’இதோ பாருங்க கண்ணுகளா...அம்மா வெளியே போய்ட்டு சீக்கிரம் வந்துடுவேன். மழை பெஞ்சிகிட்டே இருக்கு.....வெளியே போகக்கூடாது...பேசாம டி.வி பார்த்துட்டு இருக்கணும்...சவுண்டை கம்மியா வச்சிக்கணும்...சரியா....!’’

''ஓகேம்மா...நீ போய்ட்டு வா....எத்தனை மணிக்கு வருவே?''

‘’மணி இப்போ என்ன நாலரை...நான் எட்டு மணிக்குள்ள வந்துடுவேன்...வரும் போது டிஃபன் வாங்கிட்டு வர்றேன்...கதவை யார் வந்து தட்டினாலும் திறக்கக்கூடாது...சரியா?’’

வடிவு இருந்தால் இவளுக்கு இந்த பிரச்சினையே இல்லை. அவளுக்கும் இவளுடைய தொழில் தான். ஆனால் தற்போது காச நோயால் பாதிக்கப்பட்டு தாம்பரம் சானிடோரியத்தில் தங்கி சிகிச்சை எடுத்து வருகிறாள்.

மழை சைதாப்பேட்டையின் அந்த நெருக்கமான குடியிருப்பை  சேறும் சகதியுமாக்கியிருந்தது. வழக்கத்திற்கு மாறாக கவனமாக கால் பதித்து மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு தான் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்தாள். மழையின் காரணமாக ரயில் சேவை குறைக்கப்பட்டிருந்தது. அதனால் ஸ்டேசனில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. எப்படியாவது இந்த நாலாயிரத்தை கைப்பற்றியே ஆக வேண்டும். பணப்பையை திறந்து பார்த்த போது பணம் வெறும் நாற்பது ரூபாய் மட்டும் தான் இருந்தது. அதுவும் கூட அஞ்சரைப் பெட்டியை தோண்டித்துருவி சில்லரையாக எடுத்தது. ரயில் வரக் காத்திருந்தாள். ஏழு மணிக்குள் திரும்பிட முடியுமா? அல்லது அந்த கொடுங்கையூர் சம்பவம் மாதிரி ஏடாகூடமாக ஏதாவது நடந்துவிடுமோ என்று அச்சம் ஒருபுறம் மிரட்டியது. மின்சார ரயில் இன்னும் வரவில்லை.



ஒருமுறை கொடுங்கையூரில் இருந்து வந்த அழைப்பை ஏற்று சென்றாள். கதவை தட்டியதும் நவநாகரீக இளைஞன் திறந்தான்.

நளினமாக வரவேற்று '' என்ன சாப்பிடுறீங்க...டீ....காஃபி?''

''இப்போ எதுவும் வேணாம்...கொஞ்சம் தண்ணி மட்டும் தர்றீங்களா?''

''ஓ...ஷ்யூர்....''

தண்ணீர் குடித்தது மட்டும் தான் நினைவில் இருந்தது. நினைவு திரும்பியபோது அவள் முற்றிலுமாக சீரழிக்கப்பட்டிருந்தாள். அந்த இளைஞனோடு அவனது நண்பர்கள் மூவரும் சேர்ந்து அவளை தின்று தீர்த்திருந்தனர். அதோடு மட்டுமின்றி அவளுடைய கைப்பையில் வைத்திருந்த முன்னூறு ரூபாயையும் திருடியிருந்தனர். உடலெங்கும் ஊசி வைத்து குத்துவது போன்று வலி. எழுந்து நிற்க முடியாதபடி மயக்கம் அவளை தள்ளியதற்கு காரணம் பசியா அல்லது தண்ணீரில் கலக்கப்பட்ட மருந்தா என்று தெரியவில்லை. அவளுடைய பசி அவளுக்கு பழக்கப்பட்ட ஒன்று. ஆனால் இந்த பசியை அவளால் தாங்கமுடியவில்லை.

அந்த பெரிய வீட்டின் நடுவே நான்கு இளைஞர்கள் ஆடை அகன்று உணர்ச்சியற்று கிடந்தனர். அருகே ஊசிகள் மருந்து குப்பிகள் ஒழுங்கற்று கிடந்தன. போதை மருந்து பயன்படுத்துபவர்கள் போலும். மணி என்ன? குழந்தைகள் என்ன செய்துக்கொண்டிருப்பார்கள்? வடிவு இருக்கிறாள் என்றாலும் இரவு முழுதும் தனியே அவர்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார்கள்? வடிவுக்கு வாடிக்கையாளர் வந்தால் குழந்தைகளை எங்கே விட்டு செல்வாள்? இதற்கு நேரமில்லை. முதலில் இங்கேயிருந்து தப்ப வேண்டும். காசில்லாமல் எப்படி எங்கே செல்வது? கொடுங்கையூரிலிருந்து சைதாப்பேட்டைக்கு நடக்கவா முடியும்? ஆடையை உடுத்திக் கொண்டு கதவை திறந்த வேளையில் வீட்டின் வாசலுக்கு ஒரு டாக்சி வந்து நின்றது. என்ன இது....இன்னொருவன் வேறு வருகிறான்....யார் இவன்?

வந்தவன் இவளைப் பார்த்து ''யாரு நீங்க...இங்க என்ன பண்ரீங்க?

அதுவரை நிதானத்தில் இருந்தவள் உடைந்து அழுதே விட்டாள்.

''அண்ணே...என்னை கூட்டிட்டு வந்து ஏமாத்திட்டாங்கண்ணே....ஒரு ஆளு மூவாயிரம்னு சொல்லி போன் பண்ணி வரச்சொன்னாங்க....வந்தா குடிக்கிற தண்ணில ஏதோ கலந்து கொடுத்து நாலு பேர் என்னை.....அண்ணே...எனக்கு பசிக்குது...மயக்கமா வருது...காசும் தரலை...பையிலிருந்த முன்னூறு ரூபாயையும் திருடிக்கிட்டாங்க...ஒரு டீ வாங்கி தர்றீங்களா?''

வந்தவர் கண்களில் நீர் திரளக்கண்டாள். வீட்டினுள்ளே எட்டிப்பார்த்தார்.

''நாய்களா...நாய்களா...வீட்டுல அக்கா தங்கச்சிகளோட பொறக்கலை....கேவலம் உடம்பை விக்கிறவகிட்ட திருடியிருக்கீங்களேடா...உங்களுக்கு காசுக்கு என்னடா கொறச்சல்....பன்னிகளா.....! இந்த மேதைகளை பார்க்க அமெரிக்காவிலிருந்து ஆளுக வர்றாங்கலாம்...கம்பெனி கார் அனுப்பி மகாபலிபுரத்துல விடச்சொல்லி அனுப்புனாங்க...இவனுக எந்திரிக்க மாட்டானுக போலருக்கே....ஊசி வேறயா...சரிதான்...நீங்க வாங்கம்மா போகலாம்....!

''அண்ணே...கார்ல தண்ணி வச்சிருக்கிறீங்களா....இங்கே தண்ணி குடிக்க பயமா இருக்கு...''.

''கிச்சன்ல கேன் வாட்டர் இருக்கும் பாருங்க...அதை குடிங்க....தைரியமா போங்க....நான் இருக்கேன்....''

நாகரீகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட கிச்சனின் மூலையில் குடிநீர் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இரண்டு டம்ளர் குடித்தவளுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது. ஜன்னல் கதவுகள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்ததால் இது கண்டிப்பாக சாத்தியம் தான். செய்வதை செய்துவிட்டு வந்தாள்.

டிரைவர் மெயின் ரோட்டில் உள்ள ஒரு கடையில் இட்லியும் டீயும் வாங்கி தந்து பஸ் செலவுக்கு முப்பது ரூபாய் பணமும் கொடுத்தார்.

மறுநாள் தொலைக்காட்சியில் அதுதான் விவாதப்பொருள். கணிப்பொறி விற்பன்னர்களிடையே பெருகி வரும் தற்கொலைகள். பணி அழுத்தம் காரணமா?

விவாதத்தில் பேசிய இந்து மக்கள் கட்சி அர்ஜுன் சம்பத் ''இந்த இளைஞர்களின் தற்கொலைக்கு ஈ.வே.ரா கும்பல் தான் காரணம், அவர்களுடைய நாத்திக பிரச்சாரம் தான் காரணம் என்றும், திராவிடர் கழகம் ''இவர்கள் கணிப்பொறி அறிஞர்களானதற்கே பெரியார்தான் காரணம் என்றும், இவர்கள் கணிப்பொறி அறிஞர்களானதற்கு பெரியார் தான் காரணம் என்றால் கர்னாடகம், கேரளம், ஆந்திரத்தில் கணிப்பொறி அறிஞர்கள் உருவானதற்கு யார் காரணம் என்று நாம் தமிழர் கட்சியும் இந்த துர்மரணத்திற்கு காரணம் மத்தியில் நடைபெறும் மோடியின் ஆட்சியே காரணம் என்று காங்கிரசும் கம்யூனிஸ்ட்டுகளும் வாதிட்டு சிற்றுண்டி சாப்பிட்டு சிறுநீர் கழித்து விட்டு கலைந்தனர். இவள் வாய்விட்டு சிரித்தாள். அப்படி எதுவும் இன்று நடந்து விடக்கூடாது.



பாடகியாகியே தீருவது என்று திருவையாற்றை விட்டு ஓடிவந்த போது தான் சினிமா உலகின் நீள, அகல, ஆழங்கள் தெரிந்தது . வெளியே பருண்மையாக சொர்க்கம் போன்று காட்சியளிக்கும் இந்த நகரத்தின் பின்னால் ஒரு கொடும் நரகம் ஒளிந்து கொண்டிருந்ததையும்  அதன் பரிமாணம் அளவீடுகளுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதையும் அவள் உணர்ந்தாள். இந்த சொர்க்கத்தை இயக்கும் முதன்மை ஆற்றல்கள் அந்த நரகத்திலிருந்தே தோன்றுகின்றன. அவள் கற்ற கானடாவும் பீம்ப்ளாசும் தேவகாந்தாரியும், தி.ஜானகிராமனும் கு.ப.ராஜகோபாலனும் ஆதவனும் எதுவும் செல்லுபடியாகாது என்றும் இந்த நரகத்தில் .என்றும் விலை போகக்கூடிய ஒரே ஒரு பொருள் உடல் ஒன்றே என்பதை வடிவு தான் புரியவைத்தாள். வக்ரம் பிடித்த ஆண்களின் தினவுக்கு தீனி போட்டால் வயிற்றுக்கு உணவும் உடுத்த ஆடையும் கிடைக்கும் என்னும் வடிவின் பொருளியல் சூத்திரங்களை எளிதாக அவளால் உள்வாங்க முடியவில்லை. ஆனால் வேறு வழியில்லை. வடிவு நடிகையாகும் கனவோடு சென்னை வந்தவள். இப்போதும் நடிப்பாள். வெட்கப்படுவது போன்றும் உடல் சிலிர்ப்பது போன்றும் வாடிக்கையாளர்களிடம் நடிப்பாள். அந்த நடிப்புக்கு ஒரு ரசிகர் கூட்டமே இருந்தது. ஆனால் அவளே அரண்டு போன சம்பவம் ஒன்றும் நடக்கத்தான் செய்தது.



அவளுடைய வீட்டிற்கும் வடிவின் வீட்டிற்கும் நடுவே ஒரே ஒரு கதவுதான் தடுப்பு.  வீட்டின் உரிமையாளர் ஒரே வீட்டை இரண்டு பிரிவாக்கி வாடகைக்கு விட்டிருந்தார். ஒரு நாள் பகல் வேளையில் வீட்டைப்பிரிக்கும் அந்த கதவு வேகமாக தட்டப்படும் ஓசை கேட்டு எழுந்தாள். வீட்டிற்குள் நுழைந்த போது வடிவு ஒரு துண்டை போர்த்தியபடி நிற்க அவளுக்கு எதிரே ஒரு 25 வயது மதிக்கத்தக்க இளைஞன் கைகளால் முகத்தை மூடியபடி அழுது கொண்டிருந்தான்.

''என்னடி ஆச்சு...?"

''தெரியலைடி...போன் பண்ணிட்டுத்தான் வந்தான்...வந்து ஒக்காந்ததும் நான் ரெடியானேன்...வீட்டின் குறுக்கே நடந்து காட்டச்சொன்னான்...நடந்தேன்...பாத்துட்டு அழுகுறான்...எனக்கே ஒண்ணும் புரியலை....''

மெதுவாக அவன் முகத்தை நிமிர்த்தினாள்....''யாருப்பா நீ....எதுக்கு இங்கே வந்தே....ஏன் இப்படி அழுகுற...?''

''அக்கா...அவங்க நடந்தப்போ அவருடைய உடல் அதிர்வதை நான் பார்த்தனன்...சல்லிக்கு உடம்பு காட்டும் இவர்களுக்கே இப்படி என்றால் என் தங்கச்சி எப்படி துடிச்சிருப்பாள்...செத்துருப்பாளே....ஐயோ...குனிந்த தலை நிமிராமல நடக்கும் அவளை இறுதிப்போரின் போது சிங்கள ராணுவம் இப்படித்தான் நடக்க சொன்னதாம்....நாங்கள் எங்கட காணியையும் வீட்டையும் தானே கேட்டோம்...அதற்கா இந்த தண்டனை....என் தாய்க்கும் இதே தானே நடந்தது...அமைதியை நிலை நாட்டுறோம்னு சொல்லிக் கொண்டு இங்கேயிருந்து வந்த ராணுவமும் அதே தான் செய்தது...இவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு என்ன வித்தியாசம்....! நான் இவரிடம் உல்லாசம் அனுபவிக்க வரவில்லை....மன்னிச்சிடுங்க....நம்ம வீட்டில பெண் மக்கள் உண்டுமா?



அவன் முன் மண்டியிட்டு அவனை தோளில் சாய்த்தபடி கேட்டாள் ''ஈழமா....?''



''ஓம்...கடைசிப்போரில் உயிர் தப்பி வந்தனன்...எட்டு வருசமாச்சு....இங்கே ஒரு நட்சத்திர ஓட்டலில் வேலை பார்க்குறேன்...அக்கா...நம்ம வீட்டில பெண் மக்கள் உண்டுமா?''

'ஒண்ணுல்ல ரெண்டு இருக்கு...ஏன் கேக்குற?''

''அந்த பிள்ளைகளுக்கு கொலுசு வாங்கி கொடுங்கோ...தங்கச்சிக்கு கொலுசு என்டால் ரொம்ப பிடிக்கும்...அதிலும் மணி இல்லாத ஓசை எழுப்பாத கொலுசு என்றால் ரொம்ப பிடிக்கும்....நடக்கும் போது கூட மற்றவர்கள் கவனத்தை தான் திசை திருப்பக்கூடாது என்று கவனமாக இருப்பாள்...அவளுக்கா இப்படி...ஐயோ...அவமானத்தில் கூனிக்குறுகி நின்னிருப்பாளே....பையிலிருந்து நான்கு ஐநூறு ரூபாய் தாள்களை எடுத்து கொடுத்தவன் உடனடியாக வெளியேறினான். வடிவு முதல்முறையாக உண்மையாக அழுதாள்.



ரயில் வழக்கத்தை விட கூட்டமாக இருந்தாலும் நிலையத்தில் கூடியிருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் நிற்க இடம் கிடைத்தது. ரயில் கிளம்பவும் மழை பெய்யத் துவங்கியது.

தான் எடுத்த முடிவு சரிதானா என்ற சிந்தனை எழுந்த நேரம் ரயில் கிண்டியை வந்தடைந்திருந்தது. ஜன்னலோரம் அமர இடம் கிடைத்தும் அவள் அமரவில்லை. சூழலின் அசுத்தம் அவளுக்கு அருவருப்பை உண்டாக்கியது. கடலைத்தோளும் காகிதங்களும் மழை நீரில் ஊறி நாறிக்கொண்டிருந்தது. அசுத்தம் இந்த நரகத்தின் மூச்சுக்காற்று போலும்.



பல்லாவரம் வரும் போது மழை நின்று தூறல் தூறிக்கொண்டிருந்தது. நடப்பதற்கு சிரமமில்லை. ஸ்டேசனை விட்டு வெளியே வந்து எதிர்ப்புற சாலைக்கு மாறி பஸ் பிடித்து பம்மல் வந்து இறங்கியதும் வானம் மீண்டும் இருட்டத் துவங்கியது. ஆனால் அவளுக்கு நம்பிக்கை வெளிச்சம் இருந்தது.



அங்கிருந்து ஷேர் ஆட்டோ பிடிக்க வேண்டும். மூன்று நாள் தொடர்ந்து பெய்த மழையின் தீவிரம் குறைந்ததாலோ என்னவோ மக்கள் வெளியே நடமாடத் துவங்கியிருந்தனர். ஆட்டோவிற்கு கூட்டம் குறைவாகத்தான் இருந்தது.

'குமரன் காலணி போகுமா?'

''குமரன் காலணி இல்லைங்க....குமரன் நகர் தான் இருக்கு''

''ஆமா...அதே தான்....!"

''இருவது ரூவா...சில்லரையா இருக்கா...இப்போதான் வண்டிய எடுத்துருக்கேன்...கையில் ஒரு பைசா கிடையாது''

''இருக்கு...வண்டிய எடுக்கிறீங்களா சீக்கிரமா போகனும்''

''இரும்மா...இன்னும் ரெண்டு பேராவது வரட்டும்...உன்னை மட்டும் குமரன் நகர் வரைக்கும் கூட்டிட்டி போகணும்னா நூறு ரூவா ஆகும்...பரவாயில்லையா?'

''நூறு ரூபாயா....என்கிட்ட அவ்வளவு பணம் இல்லையே....''

''அப்போ கொஞ்ச நேரம் ஒக்காரு...''



மாலை ஆறு மணி நள்ளிரவு மாதிரி காட்சியளித்தது. பேய் மழை பெய்வதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. அவளோடு இன்னும் மூன்று பயணிகள் சேர்ந்ததும் வண்டியை நகர்த்தினார் ஆட்டோ ஓட்டுனர். வழியில் அனைவரும் இறங்கிக் கொள்ள இறுதியாக அந்த புறநகர்ப் பகுதியின் பொட்டலில் அவளை இறக்கி விட்டார்.

''இது தாம்மா குமரன் நகர்...இங்கே ஒன்னும் அங்கே ஒன்னுமா வீடுகள் இருக்கும்....அட்ரஸ் இருக்கா...இருந்தாலே கண்டுபிடிக்கிறது கஷ்டம்....பார்த்து போங்க....''

ஆட்டோ கிளம்பவும் மழை கொட்டவும் சரியாக இருந்தது.



இது என்ன இடம்....நான் எங்கே இருக்கிறேன்...கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரைக்கும் வீடுகளும் வெளிச்சமும் இல்லையே....என்று யோசித்தவள் அவனை செல்போனில் அழைத்தாள்.



''ஹலோ....நான் குமரன் நகர் வந்துட்டேன்...உங்க வீடு எங்கே இருக்கு.....?''''

'குமரன் நகரா...நான் குமரன் காலணி தானே சொன்னேன்....நீங்க ஏன் அங்கே போனீங்க...?

''ரெண்டும் வேறயா.....?''

''ஹலோ இது பம்மல்லேயிருந்து அனகாபுத்தூர் போற வழியில இருக்கு....நீங்க எங்கே இருக்கீங்க இப்போ?''

''தெரியலையே....கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை வீடே தெரியலையே....நான் எங்கே இருக்கேனு எனக்கே தெரியலை....நீங்க என்னை கொஞ்சம் பிக்கப் பண்ணி கூட்டிப்போக முடியுமா?''

இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.



இருட்டு மிரட்டியது. அவளுக்கு அவளுடையே கைகளே தெரியாத அளவிற்கு நெருக்கமாக விழுந்த மழைத்தாரைகள் நிலத்தை விட அவளை மூர்க்கமாக தாக்கியது. ஒதுங்கி நிற்க இடமில்லை. வெளிச்சமும் இல்லை.  சில மணித்துளிகளில் அந்த பிராந்தியம் முழுக்க நீரால் நிரம்ப சாலை எது திசை எது என்று புரியாமல் மொபைலை கைப்பையால் மறைத்துக் கொண்டு மீண்டும் தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்து தோல்வியடைந்தாள்.

இப்போது திரும்பிச்செல்ல முடியுமா...மழை நீர் கணுக்கால் வரை ஏறியிருந்தது. எந்த திசையில் செல்வது....அந்த இடத்தில் அவளைத்தவிர யாருமே இல்லை.

மீண்டும் அவனை தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்த போது இந்த முறை மணியடித்தது.

''ஹலோ...'

ஹலோ...ஹலோ....எனக்கு இங்கே வழி தெரியலை.....நீங்க சொல்லித்தானே நான் வந்தேன்....பேய் மழை கொட்டுது....ஒதுங்கக்கூட இடமில்லை...பயமா வேற இருக்கு.. ஹலோ''''



எதிர்முனையில் வெடிச்சிரிப்புடன் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.



''ஐயோ...நான் எங்கே போவேன்....திக்கு திசை எதுவும் தெரியலையே.....இங்கேயிருந்து பம்மல் எவ்வளவு தூரம்....நடக்க முடியுமா...அதுவும் இந்த மழையில்....கையில் காசு வேற இல்லையே....என் பிள்ளைகளுக்கு சாப்பாடு....பசி பொறுக்காதுகளே ரெண்டும்....வீட்டில பால் பிஸ்கெட் எதுவுமே இல்லையே ...ஐயோ....''

சிறிது தூரம் நடந்தவளுடைய செருப்பு வார் அறுந்து போக அடிவயிற்றிலிருந்து அலறினாள் '''ஐயா...புண்ணியவான்களே....நீங்க ஏமாத்துறதுக்கு இந்த பாவி தானா கிடைச்சேன்....''

அதே வேளையில்,  சென்னை நகரம் முழுமைக்கும் மின்சாரம் முற்றிலுமாக துண்டிக்கப்பட்டு அந்த இருண்ட வீட்டின் சிறிய அறையில் தாயுமின்றி தைரியமுமின்றி அந்த குழந்தைகள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப்பிடித்தபடி  கந்தசஷ்டி கவசத்தை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தன.





காக்க காக்க கனகவேல் காக்க நோக்க நோக்க நொடியில் நோக்க தாக்க தாக்க தடையறக் தாக்க பார்க்க பார்க்க பாவம் பொடிபட பில்லி சூனியம் பெரும்பகை அகல வல்ல பூதம் வலாட்டிகப் பேய்கள் அல்லற் படுத்தும் அடங்கா முனியும் பிள்ளைகள் தின்னும் புழக்கடை முனியும் கொள்ளிவாய்ப் பேய்களும், குறளைப் பேய்களும்.....



                                                                                                                                       (முற்றும்)